فیلم «استخر» سروش صحت؛ تکرار فرمولی که دیگر جواب نمی‌دهد؟

مروری کوتاه بر نقد فیلم «استخر»

فیلم «استخر» به کارگردانی سروش صحت، با نقدهای تندی مواجه شده است. این نقد استدلال می‌کند که این فیلم بازتولید خسته و بی‌جان فرمولی تکراری است که انرژی و جرقه آثار قبلی صحت را ندارد. به نظر می‌رسد سبک خاص کارگردان که سال‌ها مخاطب جذب کرده بود، اکنون به تکرار مرگباری رسیده است.

از طنز موقعیت‌محور تا موقعیت‌های بی‌طنز

برخلاف فیلم قبلی مانند «صبحانه با زرافه‌ها»، در «استخر» موقعیت‌های کمیک-تلخ به روزمرگی کرخت و مکث‌های بی‌معنا تبدیل شده‌اند. تمرکز بیش از حد بر اجرای مینیمال بدون ایده‌ای پشتیبان، منجر به خستگی مخاطب شده است. موقعیت‌ها کلیشه‌ای، دیالوگ‌ها قابل پیش‌بینی و شوخی‌ها آن‌قدر محافظه‌کارانه توصیف شده‌اند که حتی ریسک شکستشان هم جذاب نیست.

ریسک‌های نگرفته و شوخی‌های بی‌کارکرد

یکی از نقاط ضعف اصلی فیلم، شوخی‌های نیمه‌کاره و بی‌اثر عنوان شده است. این شوخی‌ها نه آن‌قدر تند هستند که مرزی را جابه‌جا کنند و نه آن‌قدر هوشمند که بخندانند. نتیجه، سقوط از «طنز موقعیت‌محور» به «موقعیت بدون طنز» است که امید مخاطب برای اتفاقی جذاب را نیز نابود می‌کند.

تلاش ناموفق برای خاص بودن

فیلم تلاش کرده تا «خاص» و «شخصی» باشد و از فرمول‌های تکراری فاصله بگیرد، اما خروجی اثر فاقد هویت مشخصی توصیف شده است. صحنه‌هایی که قصد «عمیق» یا «متفاوت» نشان دادن دارند، در نهایت گنگ و نامفهوم باقی می‌مانند و حس کلی فیلم، راه رفتن در مه بدون مقصد ارزیابی شده است.

استعاره‌ای از پوچی و زندگی بی‌عمق

عنوان فیلم تصادفی نیست. «استخر» به عنوان استعاره‌ای از گودالی خالی معرفی می‌شود که شخصیت‌ها دور آن می‌چرخند در انتظار اتفاقی که هرگز رخ نمی‌دهد. این، نماد زندگی طبقه‌ای فربه با امکانات فراوان اما خالی از معنا قلمداد شده است.

تکرار تا سر حد خستگی

نقد تأکید می‌کند که فیلم بر پایه اصل تکرار فرمول قدیمی ساخته شده و این تکرار به جای خنده، حس خستگی و کلافگی ایجاد می‌کند. حتی لحظات معدود موفق فیلم نیز در انبوهی از شوخی‌های ناموفق گم می‌شوند. در نهایت، «استخر» نه یک طنز ابزورد، که مصداق آزار مخاطب توصیف شده و گامی به عقب در کارنامه سروش صحت ارزیابی می‌گردد.

منبع: mashreghnews.ir