استاد دانشگاه تهران: مدیریت اعتراضات با «اشباع اجتماعی» به جای برچسب «محاربه»

مروری کوتاه بر خبر
- کیومرث اشتریان در سرمقاله شرق از مفهوم «اشباع اجتماعی» برای مدیریت اعتراضات دفاع کرد.
- وی معتقد است هدایت اعتراضات به این مسیر، از خشونت میکاهد و به اصلاح امور کمک میکند.
- نویسنده مداخله خارجی را عاملی برای دشوار کردن مسیر اشباع اجتماعی و افزایش کشتهها میداند.
- برخورد قضایی-امنیتی مبتنی بر «فقه سیاسی محاربه و بغی» مانع تحقق اشباع اجتماعی عنوان شده است.
- جنبش جلیقهزردهای فرانسه به عنوان نمونهای از اشباع اجتماعی اعتراضات مثال زده شده است.
- اشتریان پیشنهادهایی در حوزههای سیاست داخلی، قضایی و رسانهای برای یک «نظریه تغییر» ارائه داده است.
مروری بر تحلیل یک استاد دانشگاه
کیومرث اشتریان، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، در سرمقاله روزنامه شرق به تحلیل رویکرد «اشباع اجتماعی» در مواجهه با اعتراضات پرداخت. او معتقد است اعتراضات سیاسی-اقتصادی اگر به مسیر «اشباع اجتماعی» هدایت شوند، نه تنها خطرناک نیستند، بلکه مفید بوده و به اصلاح امور کمک میکنند. به گفته وی، اشباع اجتماعی به معنای مدیریت صبورانه برای تخلیه تدریجی انرژی خشونت است.
مداخله خارجی و مانعتراشی در مسیر اشباع
اشتریان در بخشی از این تحلیل به نقش عوامل خارجی اشاره کرد. او اظهارات ترامپ مبنی بر «کمک در راه است» را نه یک اسم رمز، بلکه اعلام رسمی کودتا با نیروی خارجی دانست. به باور این استاد دانشگاه، مداخله آمریکا و اسرائیل مسیر اشباع اجتماعی اعتراضات را دشوار و راه کشتهگیری را هموار کرد.
هشدار نسبت به برخوردهای قضایی مبتنی بر «محاربه»
دیدگاه قضائی-امنیتی مبتنی بر «فقه سیاسی محاربه و بغی» یکی از محورهای نقد این تحلیل است. اشتریان تاکید کرد این نگاه، فرصت اشباع اجتماعی اعتراضات را میگیرد و به جای آن، فضایی برای ایدئولوژیهای زرد رسانهای در گسترش نفرت فراهم میکند. او همچنین از تحلیلهای «آپوکالیپتی» برخی ایدئولوگهای خودخوانده که به گسترش دامنه کشتار میانجامد، انتقاد کرد.
درسهایی از جنبش جلیقهزردهای فرانسه
این استاد دانشگاه، جنبش جلیقهزردها در فرانسه را نمونهای از تحقق «اشباع اجتماعی» عنوان کرد. او اشاره کرد این جنبش ماهها ادامه یافت، هزاران بازداشت و چندین کشته داشت، اما در نهایت به اشباع رسید. به گفته وی، بخشی از مطالبات در قالب اصلاحات جذب شد، بخشی فرسوده شد و بخشی نیز به جریانهای سیاسی منتقل گردید. اشتریان آزادیهای سیاسی و ژورنالیسم پایدار را بستر این تحول دانست.
پیشنهادهایی برای یک «نظریه تغییر»
کیومرث اشتریان در پایان، محورهایی برای یک «نظریه تغییر» پیشنهاد داد که شامل مواردی چون پرهیز از امنیتیسازی نسل جوان، دوری از تبعیض سیاسی-فرهنگی، نشان دادن تکثر واقعی و چندصدایی، عدم رسیدگی قضایی با رویکرد «محاربه و بغی»، عذرخواهی صادقانه از مردم و درک اعتراضات به عنوان یک کارگاه آموزش سیاسی ملی است. او تاکید کرد کسانی که پدیدآورنده یک مشکل هستند، نمیتوانند عامل حل آن باشند.
منبع: برترینها
اخبار سیاسی