کدام غزل استاد شجریان، عاشقانه‌ترین شعر فروغی بسطامی را زنده کرد؟

غزل عاشقانه با صدای استاد

دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است

چاره کن درد کسی کز همه ناچارتر است

من بدین طالع برگشته چه خواهم کردن

که ز مژگان سیاه تو نگونسارتر است

گر تو اَش وعدهٔ دیدار ندادی امشب

پس چرا دیدهٔ من از همه بیدارتر است

طوطی اَر پستهٔ خندان تو بیند گوید

که ز تَنگ شکر این پسته شکربارتر است

هر گرفتار که در بند تو می نالد زار

می برد حسرت صیدی که گرفتارتر است

به هوای تو عزیزان همه خارند، اما

گل به سودای رخت از همه کس خوارتر است

گر کشانند به یک سلسله طراران را

طرهٔ پرشکنت از همه طرارتر است

گر نشانند به یک دایره عیاران را

چشم مردم فکنت از همه عیارتر است

گر گشایند بتان دفتر مکاری را

بت حیلت گر من از همه مکارتر است

عقل پرسید که دشوارتر از کشتن چیست

عشق فرمود فراق از همه دشوارتر است

تیشه بر سر زد و پا از در شیرین نکشید

کوه کن بر در عشق از همه پادارتر است

در همه شهر ندیده ست کسی مستی من

زان که مست می عشق از همه هشیارتر است

دوش آن صف زده مژگان به فروغی می گفت

که دم خنجر شاه از همه خون خوارتر است

سر شاهان جوان بخت ملک ناصردین

که به شاهنشهی از جمله سزاوارتر است

(غزل شمارهٔ ۶۷)

محمدرضا شجریان؛ خسرو آواز ایران

محمدرضا شجریان (۱ مهر ۱۳۱۹ – ۱۷ مهر ۱۳۹۹) خواننده و موسیقی‌دان موسیقی سنتی ایرانی بود که با عنوان‌های «استاد آواز ایران» و «خسرو آواز ایران» شناخته می‌شود. او از چهره‌های شاخص موسیقی ایران و برنده جایزهٔ خداوندگار موسیقی از بنیاد آقاخان بود و نامزد جایزه گرمی نیز شده است.

وی علاوه بر خوانندگی، در خوش‌نویسی، مدیریت خانه موسیقی ایران، بنیان‌گذاری گروه شهناز و طراحی ساز فعالیت داشت. تلاوت دعای ربنا از معروف‌ترین آثار قرآنی اوست.

گستره ادبی در آثار شجریان

شجریان در اجراهای خود از اشعار کلاسیک شاعرانی مانند حافظ، سعدی، مولانا و عطار بهره برده است. او همچنین در برخی کنسرت‌ها و آثارش از «شعر نو» شاعرانی چون فریدون مشیری، نیما یوشیج، سهراب سپهری و هوشنگ ابتهاج استفاده کرده است. از کارهای مشترک شناخته‌شده او، می‌توان به گزیده‌ای از رباعیات خیام با صدای خودش و رباعی‌خوانی احمد شاملو اشاره کرد.

فروغی بسطامی؛ شاعر غزل

میرزا عباس فروغی بسطامی، غزلسرای بزرگ دوران قاجار، در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا متولد شد. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد، اما پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به «فروغی» تغییر داد. فروغی در غزلسرایی از شیوه سعدی پیروی می‌کرد و با قاآنی شیرازی معاشر بود. وی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.

سبک زندگی