نرده‌های بلندتر یا اعتماد بیشتر؛ راه امنیت واقعی در شهر چیست؟

نویسنده از نصب گسترده نرده‌های آهنی جدید در خیابان‌های مرکزی تهران و اطراف ساختمان‌هایی مانند وزارت خارجه، کتابخانه ملی و موزه‌ها انتقاد می‌کند. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که امکان کنترل از راه دور فضاهای عمومی وجود دارد. پرسش اصلی چگونگی دستیابی به امنیت نسبی پایدار در شهر است.

امنیت رسمی در مقابل امنیت محلی

در فضاهای عمومی شهری، امنیت عمدتاً با سازوکارهای رسمی مانند حضور پلیس، دوربین‌ها و گشت‌ها برقرار می‌شود که با کاستی‌هایی مانند کمبود نیروی پلیس راهنمایی مواجه است. در مقابل، در مقیاس محلات، امنیتی درونی حاکم است که از نظارت خودجوش مردم، دلسوزی و همدلی هم‌محله‌ای‌ها ناشی می‌شود. این حس اعتماد، محیط را امن‌تر می‌کند.

سرنوشت یک فضای عمومی: باغ ملی

باغ ملی (میدان مشق) نمونه‌ای از فضای عمومی با پتانسیل بالا است که امروزه به‌طور کامل مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. اگرچه در دوره‌ای با مدیریت شهردار سابق منطقه ۱۲، این فضا با کیفیتی مثال‌زدنی بازسازی و میزبان رویدادهایی مانند کنسرت‌های موسیقی شد، اما با تغییر تیم مدیریتی، این روند متوقف شد. اکنون این محوطه پس از ساعت اداری و در تعطیلات کاملاً قفل می‌شود و به فضایی «مرده» تبدیل شده است.

راه‌حل: ترکیب اقتدار قانون با مشارکت مردم

ایجاد امنیت پایدار در فضای شهری تنها با افزایش موانع فیزیکی یا حضور پلیس ممکن نیست. نمونه سرقت از موزه لوور پاریس نشان می‌دهد که هیچ مانعی غیرقابل نفوذ نیست. راه‌حل واقعی در سازش و برنامه‌ای همگانی نهفته است. آرامش خیابان‌ها و قابلیت زندگی در شهر، مستلزم درآمیختن «اقتدار آرام پلیس و قانون» با «جلب درک و تفاهم شهروندان» است. گشودن فضاهای عمومی به روی مردم و ایجاد تعامل مثبت، می‌تواند به بازگشت امنیت بهتر کمک کند.

منبع: Sharghdaily