مرگ پیتر گرین؛ آیا هالیوود بازیگرانش را قربانی میکند؟

- مرگ پیتر گرین، بازیگر ۶۰ ساله، با شلیک گلوله در آپارتمانش در نیویورک رخ داد.
- نویسنده استدلال میکند که مرگ گرین نماد حاشیهنشینی بازیگران در سینمای امروز است.
- مقایسه رویکردهای مختلف به خشونت در سینما، از تارانتینو تا هانکه.
مروری بر خبر
جسد «پیتر گرین»، بازیگر ۶۰ ساله هالیوودی، دو ماه پیش توسط پلیس نیویورک در آپارتمانش پیدا شد. تحقیقات نشان داد مرگ او بر اثر شلیک گلوله، تصادفی و ناشی از اقدام خودش بوده است. این حادثه، بحثهایی را درباره جایگاه بازیگران در سیستم هالیوود امروز دوباره برانگیخته است.
تحلیل یک مرگ؛ از تراژدی شخصی تا نماد صنعت
اگرچه مرگ پیتر گرین در نگاه اول یک تراژدی شخصی ثبت شده، اما برخی تحلیلها آن را فراتر از یک حادثه تصادفی میدانند. استدلال میشود که او سالها پیش از مرگ فیزیکی، در صنعت سینما «مرده» بود؛ چرا که با اوجگیری سینمای بلاکباستر و ابرقهرمانی، جایگاهی برای بدمنهای گوشتوپوستداری مانند او باقی نمانده بود.
هالیوود، خشونت و حرکت به سمت انسانزدایی
نویسنده این گزارش معتقد است کمپانیهای هالیوودی نه تنها در بازتولید چرخه خشونت نقش دارند، بلکه در پسزمینه، هدف انسانزدایی به نفع فناوریهایی مانند هوش مصنوعی را دنبال میکنند. مخاطب امروز، برای لذت بردن از آثار ژانری، به خشونتِ «فستفودی» و پرملاتر نیاز دارد که به گفته این تحلیل، عوامل انسانی قادر به تأمین آن نیستند.
سیر تاریخی خشونت و غلبه صنعت بر هنر
برخی آغاز ورود خشونت به سینما را همزمان با فیلم «سرقت بزرگ قطار» میدانند. اما این نگرش که سینما محملی برای نمایش امور خارج از عرف است، به مرور و از دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ جا افتاد. از همان دوران، جنبه صنعتی سینما بر بُعد هنری آن غلبه پیدا کرد. «استنلی کوبریک» سالها پیش گفته بود فیلمها به سیاستمداران اجازه میدهند از زیر بار مسئولیت در قبال جرم شانه خالی کنند.
دو رویکرد به خشونت: تارانتینو در مقابل هانکه
اعمال خشونتآمیز همواره جزئی جداییناپذیر از آثار کارگردانی مانند «کوئنتین تارانتینو» بوده است. در نقطه مقابل، فیلمسازانی مانند «میشائیل هانکه» نیز از خشونت استفاده میکنند، اما آن را در سیر درام درونی میکنند. با این حال، به گفته این تحلیل، مخاطب عام عاشق کشتوکشتارهای گرافیکی، اغلب به رویکردهای جدیتر و قابل بحثتر وقعی نمینهد.
تغییر بازی؛ از نزاع قهرمان و شرور تا جنگ فناوری و انسان
در دهه نود میلادی، سینما عرصه مچاندازی قهرمانها و بدمنها بود. اما امروز به گفته این گزارش، سینمای روایی به میدانی برای نزاع سلبریتیها با هوش مصنوعی و جلوههای ویژه کامپیوتری تبدیل شده است. در چنین شرایطی، وجود یا عدم وجود بازیگرانی مانند پیتر گرین، «مایکل مدسن» و «ری لیوتا» ممکن است خاطر جریان اصلی را کمتر آزرده کند.
منبع: Mashreghnews
سرگرمی