علی باباچاهی، شاعر و منتقد ادبی در ۸۳ سالگی درگذشت؛ یادگار او چه بود؟

علی باباچاهی، شاعر و منتقد ادبی پیشکسوت، در سن ۸۳ سالگی درگذشت. خبر درگذشت این چهره ادبی را خبرگزاری ایلنا منتشر کرده است. باباچاهی با آثاری ماندگار در حوزه شعر معاصر ایران شناخته می‌شد.

آثار و میراث ادبی

از علی باباچاهی مجموعه‌های شعر متعددی به یادگار مانده است که هر کدام بخشی از هویت ادبی او را شکل می‌دهند. برخی از معروف‌ترین عناوین شعرهای او عبارتند از: «در بی‌تکیه‌گاهی»، «جهان و روشنایی‌های غمناک»، «از نسل آفتاب»، «صدای شن» و «از خاک‌مان آفتاب برمی‌آید». دیگر آثارش شامل «آوای دریامردان»، «منزل‌های دریا بی‌نشان است»، «نم نم بارانم»، «عقل عذابم می‌دهد» و «قیافه‌ام که خیلی مشکوک است» می‌شود. او در طول حیات ادبی خود آثاری مانند «رفته بودم به صید نهنگ»، «پیکاسو در آب‌های خلیج فارس»، «فقط از پریان دریایی زخم زبان نمی‌خورَد»، «هوش و حواس گُل شب‌بو برای من کافی‌ست» و «گُلِ بارانِ هزار روزه» را نیز خلق کرد. «دنیا اشتباه می‌کند»، «بیا گوش‌ماهی جمع کنیم»، «به شیوه خودشان عاشق می‌شوند»، «باغ انار از این‌طرف است» و «در غار‌های پُر از نرگس» از دیگر مجموعه شعرهای او هستند. آخرین آثار منتشرشده از این شاعر نیز شامل «این کشتی پراسرار»، «اتاق بر آب راه می‌روم»، «قشنگی دنیا به همین است»، «آدم‌ها در غروب اسم ندارند» و «آئورا و دیگران من» می‌شوند. این آثار میراث ادبی او را برای علاقه‌مندان به شعر معاصر فارسی حفظ می‌کنند.

منبع: Ilna