روزنامه جوان: چرا مذاکرات ایران و آمریکا شبیه «نزاع خانوادگی» است؟

تشبیه مذاکرات به نزاع خانوادگی

غلامرضا صادقیان در روزنامه جوان در تحلیلی درباره مذاکرات ایران و آمریکا، به تشبیه این مذاکرات غیرمستقیم به یک سنت انسانی پرداخته است. او نوشته است: گاهی دو فامیل که با هم نزاع مختصری داشته‌اند، در خانه دوست یا فامیل برای رفع نزاع جمع می‌شوند، اما با هم حرف نمی‌زنند و مرتب به میانجی می‌گویند «بگو…». با آنکه شاید کاملاً کنار هم نشسته باشند.

پایان دور تازه مذاکرات و خواسته آمریکا

نویسنده جوان می‌نویسد دور تازه مذاکرات میان ایران و آمریکا با عبارت «به خانه بازمی‌گردیم» پایان یافته است. به گفته او، با علم و تجربه می‌دانیم که آمریکا از ما «تسلیم محض» می‌خواهد. اما این که آمریکا می‌داند در مذاکره به این خواسته نمی‌رسد، ولی باز هم مذاکره را می‌پذیرد، به معنای آن است که به کمتر از تسلیم محض و کمتر از جنگ هم فکر می‌کند. این رفتار نشان می‌دهد آمریکا مؤلفه‌های قدرت ایران را می‌پذیرد، هرچند بر زبان نمی‌آورد.

انتقاد از واکنش‌های داخلی ساده‌انگارانه

این تحلیل به واکنش‌های داخلی به موضوع مذاکره، به ویژه از سوی کسانی که از رئیس‌جمهور می‌خواهند کار را سریع تمام کند، می‌پردازد و آن را عجیب توصیف می‌کند. به عنوان مثال، به اظهارات کرباسچی اشاره شده که گفته است: «بیست سال است که بر سر مسئله هسته‌ای با دنیا جر و بحث می‌کنیم. مذاکرات برای مردم کسل‌کننده شده است. خواست مردم پایان دادن به تنش‌های فرساینده است».

صادقیان در پاسخ می‌نویسد: ظاهراً آقایان گمان می‌کنند طرف مقابل در مذاکرات می‌گوید «بیایید زود برویم سر اصل مطلب» و این طرف ایرانی است که موضوع را کش می‌دهد.

ریشه‌دار بودن دشمنی و اقدامات آمریکا

این تحلیل بر ریشه‌دار و ایدئولوژیک بودن دشمنی آمریکا تاکید می‌کند و آن را فراتر از یک دعوای ساده می‌داند. نویسنده به اقداماتی مانند حمله هشت ماه پیش با وارد کردن خسارت سنگین مادی و انسانی، مدیریت جنگ شهری اخیر و تحریم‌های گسترده اقتصادی اشاره می‌کند. او حتی به اظهارات وزیر خزانه‌داری آمریکا استناد می‌کند که گفته است: «ما با تحریم و کمبود دلار در ایران زمینه اغتشاشات اخیر را ایجاد کردیم».

چرایی حضور ایران در میز مذاکره

در پاسخ به این پرسش که اگر شرایط اینگونه است، چرا ایران برای مذاکره حاضر می‌شود، دو دلیل عمده ارائه شده است: اول برای غلبه بر پروپاگاندای دشمن که ایران را مذاکره‌گریز و جنگ‌طلب معرفی نکند و دوم، برای نشان‌دادن تصمیم قاطع خود به رویارویی با تمامی گزینه‌ها که همان نشان‌دادن مؤلفه‌های قدرت ایران است.

غیرقابل پیش‌بینی بودن نتیجه و چشم‌انداز آینده

نویسنده در پایان، نتیجه مذاکرات پیش‌رو را که کمترین امید را در میان ناظران برانگیخته، غیرقابل پیش‌بینی می‌داند. او می‌نویسد: چنین قطعیتی حتی در ریاضیات نیست چه رسد به علوم سیاسی. اما تاکید می‌کند که به ما گفته‌اند «برای انسان هیچ چیز جز آنچه با تلاش خود به آن می‌رسد نیست» و چون در وسط یک جهاد هستیم، تحقق آرمان‌هایمان نزدیک است.