دایناسوری با بادبان استخوانی؛ آیا زیبایی بر بقا اولویت داشت؟

کشف فسیل یک دایناسور جدید با ویژگی‌ای خارق‌العاده، دیدگاه دانشمندان درباره رفتارهای اجتماعی این موجودات ماقبل تاریخ را تغییر داده است. این دایناسور که «ایستیوراخیس» نام دارد، روی پشت خود یک بادبان استخوانی بزرگ داشته و به نظر می‌رسد هدف اصلی از این ساختار عجیب، جذب جفت بوده است.

کشف یک گونه جدید در دل موزه

داستان از جایی آغاز شد که دکتر جرمی لاک‌وود، در حال گذراندن دوره دکترا، به بررسی مجموعه‌ای از استخوان‌های فراموش‌شده در موزه تاریخ طبیعی لندن پرداخت. او متوجه جزئیات غیرعادی در مهره‌های کمر یک فسیل شد که به شکل غیرمعمولی کشیده و بلند بودند و شکلی شبیه به دکل کشتی داشتند. این فسیل در خاک‌های جزیره وایت انگلستان کشف شده بود و مربوط به ۱۲۵ میلیون سال پیش می‌شد. بررسی‌های بیشتر منجر به شناسایی گونه‌ای جدید شد که «ایستیوراخیس مک‌آرتورای» نام گرفت. بخشی از این نام به احترام الن مک‌آرتور، دریانورد برجسته بریتانیایی، انتخاب شده است.

راز بادبان استخوانی؛ نمایش زیبایی به جای کاربردی بودن

سال‌ها تصور می‌شد چنین ساختارهای عجیبی در پشت دایناسورها برای تنظیم دمای بدن یا ذخیره چربی به کار می‌رود. اما تیم تحقیقاتی موزه تاریخ طبیعی لندن نظریه دیگری ارائه دادند. آن‌ها معتقدند این بادبان‌های گوشت‌آلود و احتمالاً رنگارنگ، نقش یک «سیگنال بصری» قدرتمند را ایفا می‌کرده‌اند. به عبارت دیگر، دایناسورها از این ویژگی برای جلب توجه جفت‌های بالقوه و نمایش سلامت و قدرت خود استفاده می‌کرده‌اند. دکتر لاک‌وود این پدیده را مشابه داشتن دم بزرگ و پرزرق‌وبرق در طاووس‌ها می‌داند؛ ویژگی‌ای که اگرچه ممکن است حرکت را دشوار کند، اما در رقابت برای جفت‌یابی یک امتیاز بزرگ محسوب می‌شده است.

افزایش تنوع شناخته‌شده دایناسورها

این کشف مهم نشان می‌دهد که موزه‌ها هنوز هم می‌توانند محل کشف اسرار ناشناخته باشند. در پنج سال گذشته، به لطف چنین تحقیقاتی، تعداد گونه‌های دایناسور شناسایی‌شده در جزیره وایت به چهار برابر افزایش یافته است. این یافته‌ها حاکی از آن است که اکوسیستم‌های دوران کرتاسه بسیار پیچیده‌تر و متنوع‌تر از آن چیزی بوده که قبلاً تصور می‌شد.

منبع: رکنا

اخبار علم و فناوری