ایران فرهنگی: چرا جوانان از تاریخ ۷۰۰۰ ساله خود بیخبرند؟
- یک جامعهشناس با اشاره به حوادث دیماه، از غفلت نهادها از معرفی «ایران فرهنگی» و تاریخ تمدنی به جوانان انتقاد کرده است.
- «زبان فارسی» و «اسلام» دو عنصر هویتبخش اصلی برای ایران فرهنگی معرفی شدهاند.
- نویسنده بر لزوم به رسمیت شناختن «چندصدایی»، نفی جامعه «تکصدایی» و سرلوحه قرار دادن «گفتوگو» تأکید کرده است.
مروری کوتاه بر انتقاد از غفلت تاریخی
علی دارابی، در تحلیلی که در روزنامه اطلاعات منتشر شده، با اشاره به لزوم عبرتآموزی از حوادث دیماه، از غفلت نهادهای آموزشی، فرهنگی و رسانهای از معرفی «ایران فرهنگی» و سابقه تمدنی به نسل جوان انتقاد کرده است. او میگوید جامعه آماری بازداشتشدگان که بخش عمده آن را جوانان زیر ۲۵ سال تشکیل میدادند، با وجود خشم از وضع موجود، برای ایران، استقلال و پرچم به مثابه «ناموس و حیثیت» احترام قائل بودهاند.
ثروت بیبدیل تاریخی و تمدنی ایران
بر اساس دادههای ارائه شده در این تحلیل، ایران فرهنگی به ۴۲ کشور مستقل امروزی اشاره دارد که زمانی در قلمرو امپراتوری ایران بودهاند. این کشور با بیش از ۷۰۰۰ سال پیشینه تاریخی، دارای بیش از یک میلیون اثر تاریخی شناختهشده است که از سال ۱۳۱۰ تاکنون تنها ۴۳ هزار اثر آن ثبت شده است. ایران ۲۳ هزار تپه تاریخی و محوطههایی مانند چغازنبیل، شوش و هگمتانه را در خود جای داده و بالغ بر ۱۴ هزار بنای تاریخی نفیس دارد.
جایگاه جهانی میراث ایران
در حوزه میراث ملموس و طبیعی، ایران با ۲۹ اثر ثبت جهانی، جزو ده کشور نخست جهان است و با احتساب پروندههای زنجیرهای مانند ۵۴ کاروانسرا، ۹ باغ و ۱۱ قنات، بیشترین اثر ثبت شده در فهرست جهانی یونسکو را از آن خود کرده است. در حوزه میراث ناملموس نیز با ۲۷ اثر، رتبه چهارم جهان را داراست. نوروز، یلدا، ضیافت افطار و جشن سده نمونههایی از این آثار ثبت شده هستند.
هویتسازان ایران فرهنگی
نویسنده «زبان فارسی» و «اسلام» را دو عنصر هویتبخش اساسی برای ایران فرهنگی میداند. او به مشاهیری مانند فردوسی، حافظ، سعدی، ابوریحان بیرونی و ابوعلیسینا اشاره میکند که نامهایی آشنا برای حافظه جهانی هستند و شاهنامه فردوسی را شناسنامه هویت ایرانیان میخواند. همچنین به زندگی مسالمتآمیز ادیان و اقوام مختلف در طول تاریخ ایران اشاره شده است.
راهحل: گفتوگو، چندصدایی و تحمل
این تحلیل با نقل قولی از کارل پوپر، فیلسوف، بر لزوم یادگیری گفتوگو بدون خشونت تأکید میکند. نویسنده معتقد است باید «چندصدایی» را به رسمیت شناخت، چرا که خروجی جامعه «تکصدایی»، استبداد و خشونت است. او قرآن کریم را دعوتکننده به «تضارب آراء و جدال احسن» میداند و بر لزوم تغییر در «حکمرانی آموزشی – فرهنگی و میراث تمدنی» کشور پافشاری میکند.
منبع: Ettelaat
اخبار اجتماعی