آیا جستجوی حیات فرازمینی در مسیر اشتباهی قرار دارد؟

سال‌ها جستجوی حیات فرازمینی بر اساس نشانه‌ای ساده پیش رفته است: آب. اما اکنون گروهی از پژوهشگران تاکید می‌کنند که این نگاه می‌تواند مسیر را اشتباه ببرد. به باور آن‌ها، کلید اصلی یافتن دنیاهای میزبان حیات، نه صرفاً وجود آب، بلکه قرار گرفتن سیاره در «منطقه گلدیلاکس شیمیایی» است؛ جایی که عناصر حیاتی مانند فسفر و نیتروژن به مقدار مناسب و در دسترس قرار دارند.

چرا سیاره‌های آب‌دار لزوماً قابل سکونت نیستند؟

مدت‌هاست که اخترشناسان در جستجوی حیات، وجود آب مایع را یک نشانه کلیدی می‌دانند. با این حال، متخصصان هشدار می‌دهند که آب به تنهایی برای تضمین شکل‌گیری حیات کافی نیست. دکتر کریگ والتون از ETH زوریخ به دیلی‌میل می‌گوید ممکن است سیاره‌ای ظاهراً عالی به نظر برسد، اما «هیچ حیاتی در آن نیست و هرگز هم نخواهد بود» زیرا عناصر ضروری برای حیات وجود ندارند.

نقش حیاتی فسفر و نیتروژن و مفهوم «منطقه گلدیلاکس»

حیات آن‌گونه که ما می‌شناسیم، بدون دو عنصر فسفر و نیتروژن غیرممکن است. فسفر برای ساخت DNA و RNA و نیتروژن برای تشکیل پروتئین‌ها ضروری است. نکته کلیدی این است که این عناصر باید در سطح و پوسته سیاره و در دسترس فرآیندهای زیستی باشند. پژوهشگران می‌گویند تنها دنیاهایی می‌توانند میزبان حیات باشند که در «منطقه گلدیلاکس شیمیایی» قرار گرفته‌اند؛ یعنی مقدار فسفر و نیتروژن در گوشته سنگی آن‌ها دقیقاً در حد مناسب باشد.

تعیین‌کننده سرنوشت: اکسیژن در زمان تولد سیاره

بر اساس این پژوهش، سرنوشت عناصر حیاتی به «تعادل اکسیژن» در لحظه شکل‌گیری سیاره وابسته است. اگر اکسیژن بیش از حد باشد، فسفر در گوشته قفل و نیتروژن به سمت جو رانده می‌شود. اگر اکسیژن خیلی کم باشد، فسفر به سمت هسته کشیده می‌شود. در هر دو حالت، مواد کلیدی از دسترس حیات خارج می‌شوند. مدل‌سازی‌ها نشان می‌دهد تنها یک بازه بسیار باریک از تعادل اکسیژن وجود دارد که شرایط ایده‌آل را فراهم می‌کند.

زمین یک استثنای خوش‌شانس و آینده جستجوها

زمین با قرار گرفتن در این منطقه گلدیلاکس شیمیایی، یک استثنای خوش‌شانس محسوب می‌شود. دکتر والتون پیشنهاد می‌کند که تعداد سیارات واقعاً قابل زیست ممکن است تنها ۱ تا ۱۰ درصد برآوردهای قبلی باشد. این دیدگاه جدید، آینده جستجوی حیات را تحت تاثیر قرار می‌دهد. پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند تمرکز باید بر بررسی ترکیب شیمیایی سیارات فراخورشیدی و ستاره‌های میزبان آن‌ها باشد، زیرا مواد اولیه سیارات از همان ابری می‌آید که ستاره از آن شکل گرفته است.

منبع: فرارو

اخبار علم و فناوری