آیا تنهایی مزمن به اندازه سیگار کشیدن خطرناک است؟

بر اساس مطالعات، تنهایی مزمن دیگر یک مسئله صرفاً شخصی یا روانی نیست، بلکه یک تهدید واقعی برای سلامت عمومی محسوب می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهند اثرات مخرب تنهایی مزمن بر سلامت جسمی، قابل مقایسه با عوامل خطرزایی مانند مصرف سیگار است. این وضعیت با افزایش خطر مرگ زودرس، بیماری‌های قلبی-عروقی و تضعیف سیستم ایمنی بدن همراه است.

تنهایی؛ یک عامل خطر جدی برای سلامت جسم

«تنهایی» اغلب به عنوان یک احساس ناخوشایند روانی در نظر گرفته می‌شود. با این حال، پژوهش‌های گسترده در سال‌های اخیر نشان داده‌اند که تنهایی مزمن یک عامل خطر جدی برای سلامت جسم است. برخی دانشمندان اثر آن را با مصرف روزانه سیگار مقایسه می‌کنند. تحلیل‌های بزرگ جمعیتی حاکی از آن است که انزوای اجتماعی یا احساس تنهایی مزمن، خطر مرگ زودرس را حدود ۲۶ تا ۲۹ درصد افزایش می‌دهد.

مکانیسم آسیب: از استرس مزمن تا تضعیف ایمنی

یکی از مسیرهای اصلی آسیب تنهایی، فعال‌سازی مداوم سیستم استرس بدن است. این حالت منجر به ترشح مزمن هورمون‌هایی مانند کورتیزول می‌شود که می‌تواند به فشار خون بالا، تضعیف سیستم ایمنی و افزایش التهاب منجر شود. بدن فرد تنها اغلب در وضعیت «تهدید دائمی» باقی می‌ماند. این استرس طولانی‌مدت، خطر بیماری‌های قلبی، سکته مغزی و اختلالات شناختی را افزایش می‌دهد و می‌تواند رفتارهای ناسالم را تشدید کند.

تفاوت تنهایی با تنها بودن

نکته کلیدی این است که تنهایی لزوماً به معنای تنها زندگی کردن نیست. فرد ممکن است در میان جمع باشد اما احساس ارتباط، حمایت و دیده‌شدن نداشته باشد. پژوهش‌ها تأکید می‌کنند که این احساس ذهنیِ جدایی و نه صرفاً تعداد روابط اجتماعی، با پیامدهای منفی سلامت مرتبط است. از دیدگاه تکاملی، مغز انسان نبود ارتباط اجتماعی را یک تهدید برای بقا تفسیر می‌کند.

منبع: برترین‌ها

اخبار اجتماعی