آیا «اردوبهشت» نشانه پوست‌اندازی سینمای اجتماعی ایران است؟

مروری کوتاه بر جشنواره و چشم‌انداز سینما

چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر با معرفی برگزیدگان به کار خود پایان داد. پدیده قابل توجه این دوره، حضور پررنگ فیلم‌های اول بود؛ به طوری که ۱۳ فیلم از ۳۳ فیلم حاضر در جشنواره، ساخته کارگردانانی جوان و تازه‌کار بودند. به گفته منتقدان، سینمای ایران پس از چهار سال گذشته و یک دوره فترت یا گذار، اکنون چشم‌انداز امیدوارکننده‌ای دارد. این گذار از نظم قدیمی سینما، تنها شامل فیلمسازان و تماشاگران نبوده، بلکه جشنواره فیلم فجر را نیز دربرگرفته است. گفته می‌شود آخرین دوره‌ای که جشنواره با مختصات قدیمی خود برگزار شد، به سال ۱۳۹۷ بازمی‌گردد و از سال ۱۳۹۸ سینما شاهد تغییرات گسترده‌ای بود.

«اردوبهشت» و رویکردی نو در سینمای اجتماعی

در میان فیلم‌های حاضر در جشنواره امسال، فیلم «اردوبهشت» ساخته محمد داوودی (فیلمنامه‌نویس شناخته شده) به عنوان یک فیلم اجتماعی با رویکردی متفاوت برجسته شده است. این فیلم که بر اساس یک تراژدی واقعی در دهه ۸۰ در پارک شهر ساخته شده، اگرچه در ادامه سنت فیلم‌های اجتماعی دهه ۹۰ قرار می‌گیرد، اما واکنش متفاوتی از سوی فیلمساز و شخصیت‌ها ارائه می‌دهد. در این فیلم، حامد بهداد بازی کرده که به گفته برخی منتقدان، این نقش یکی از بهترین بازی‌های کارنامه اوست و رفتاری متفاوت از این بازیگر را به نمایش می‌گذارد.

گذار از «کودک‌کشی» به رویکردی مسئولانه‌تر

منتقدان به رویکرد سینمای اجتماعی ایران در دهه ۹۰ نسبت به کودکان انتقاد دارند و از آن با عنوان «کودک‌کشی» یاد می‌کنند؛ رویکردی که به گفته آنان برای ایجاد شوک در تماشاگر و بدون پذیرش مسئولیت اخلاقی نسبت به کودک انجام می‌شد. اما به نظر می‌رسد در سینمای اجتماعی یکی دو سال اخیر، این رویکرد تغییر کرده است. فیلم «اردوبهشت» با وجود پرداختن به موضوع کودکان، رویکرد متفاوتی دارد. سال گذشته نیز فیلم «ناتور دشت» درباره گم شدن و نجات یک کودک، رویکردی متفاوت را در پیش گرفت. این تغییر از سینمای «کودک‌کشی» به سمت نجات و رویکردی مسئولانه‌تر، به عنوان تحولی مهم در درک سینمای اجتماعی ایران ارزیابی می‌شود.

منبع: Hamshahrionline