آرتروز فقط بیماری سالمندان نیست؛ چرا جوانان هم در معرض خطرند؟

آرتروز، که اغلب به اشتباه پیامد اجتناب‌ناپذیر پیری تلقی می‌شود، در حال حاضر بیش از ۶۰۰ میلیون نفر را در سراسر جهان درگیر کرده است. این بیماری می‌تواند در هر سنی، از جمله جوانی، کیفیت زندگی را به طور جدی کاهش دهد و فعالیت‌های ساده روزمره را به چالشی دردناک تبدیل کند.

آرتروز؛ بیماری همه‌گیر و فراتر از سن

موارد متعددی نشان می‌دهد آرتروز محدود به سالمندان نیست. یک دونده ماراتن در اواسط دهه ۳۰ زندگی‌اش به آرتروز مرحله ۲ مبتلا شد. چهره‌های شناخته شده جهانی مانند رابی ویلیامز، تایگر وودز و اندی ماری نیز به طور علنی درباره تجربه آرتروز در سنین نسبتاً جوان صحبت کرده‌اند. عوامل خطر این بیماری شامل چاقی، افزایش سن، اختلالات متابولیک، التهاب مزمن، آسیب‌های قبلی مفاصل و فشار مکانیکی تکرارشونده است.

تاثیر ویرانگر بر زندگی جوانان

برای افراد جوان‌تر، آرتروز می‌تواند به ویژه ویرانگر باشد. درد و خشکی مفاصل ممکن است فعالیت بدنی را در دوره‌ای از زندگی محدود کند که فشارهای کاری، مسئولیت‌های مراقبتی و زندگی خانوادگی در اوج خود قرار دارند. این بیماری می‌تواند سلامت روان را تحت تاثیر قرار دهد، انتخاب‌های شغلی را محدود کند و توانایی فعال ماندن را کاهش دهد. برخلاف سالمندان، بیماران جوان‌تر ممکن است دهه‌ها با علائم بیماری و درمان‌های تکرارشونده دست و پنجه نرم کنند.

مکانیسم شکل‌گیری و تشخیص دیرهنگام

آرتروز زمانی ایجاد می‌شود که غضروف صاف و لغزنده‌ای که نقش ضربه‌گیر مفاصل را دارد، به تدریج تخریب شود. این بیماری ناگهانی ایجاد نمی‌شود و معمولاً طی سال‌ها و حتی دهه‌ها شکل می‌گیرد. علائم اولیه مانند درد ملایم پس از فعالیت یا خشکی که با حرکت بهتر می‌شود، اغلب خفیف و قابل چشم‌پوشی هستند. بسیاری زمانی به پزشک مراجعه می‌کنند که درد مداوم شده و آسیب مفصل به مراحل پیشرفته رسیده است.

درمان‌های موجود؛ کنترل علائم، نه درمان قطعی

درمان‌های فعلی آرتروز بیشتر بر کنترل علائم متمرکز است و شامل تمرین درمانی، مسکن‌ها و تزریق‌های درمانی مانند پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، وزیکول‌های مشتق از پلاکت یا اسید هیالورونیک می‌شود. با این حال، بیشتر شواهد مربوط به برخی از این روش‌ها هنوز از مطالعات حیوانی به دست آمده و هدف آن‌ها کاهش درد یا بهبود حرکت است، نه ترمیم غضروف آسیب دیده. در نهایت، زمانی که آسیب مفصل شدید می‌شود، تعویض کامل مفصل ممکن است تنها گزینه باقی‌مانده باشد.

امیدواری با فناوری‌های تشخیصی نوظهور

چالش اصلی، تشخیص زودهنگام آرتروز است. فناوری‌های نوظهور تشخیصی مانند طیف‌سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه با بازتاب کلی تضعیف‌شده، می‌توانند نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کنند. این تکنیک با بررسی «اثر انگشت طیفی» نمونه‌هایی مانند سرم خون، تغییرات ظریف در التهاب، متابولیسم و بازسازی بافت را که مرتبط با آرتروز است، شناسایی می‌کند. اگرچه این روش‌ها فعلاً عمدتاً در محیط‌های پژوهشی استفاده می‌شوند، اما پتانسیل شناسایی خطر آرتروز را در مراحل بسیار اولیه دارند.

منبع: ilna.ir

سلامت