کمک به دیگران چگونه سرعت پیر شدن مغز را تا ۲۰ درصد کاهش میدهد؟
مروری کوتاه بر خبر
- فعالیتهای داوطلبانه مستمر میتواند سرعت پیر شدن عملکردهای شناختی مغز را ۱۵ تا ۲۰ درصد کاهش دهد.
- این مزایا هم در کمکهای رسمی و هم غیررسمی به دوستان و همسایگان مشاهده شده است.
- نقطه بهینه برای بهرهمندی، حدود ۱۰۰ ساعت فعالیت در سال یا ۲ تا ۴ ساعت در هفته است.
- تحریک ذهنی ناشی از حل مسائل دیگران و تعامل اجتماعی مانند تمرین برای سلولهای عصبی عمل میکند.
- کمکرسانی به عنوان ضلع سوم مثلث سلامتی، همراه با فعالیت بدنی و دوری از تنهایی معرفی شده است.
یافتههای پژوهشی جدید نشان میدهد سرعت پیر شدن مغز، علاوه بر ژنتیک و سبک زندگی، به میزان تمایل ما به کمک کردن به دیگران نیز بستگی دارد. مطالعهای گسترده با بررسی دادههای دو دهه از بیش از ۳۱ هزار فرد بالای ۵۰ سال، رابطه مستقیمی میان رفتارهای یاریگرانه و حفظ سلامت مغز یافته است.
جزئیات و یافتههای کلیدی پژوهش
براساس یافتههای پژوهش مشترک دانشگاه تگزاس در آستین و دانشگاه ماساچوست بوستون، فعالیتهای داوطلبانهی مستمر میتواند سرعت پیر شدن عملکردهای شناختی مغز را بین ۱۵ تا ۲۰ درصد کاهش دهد. این رفتارها طیف وسیعی از فعالیتهای رسمی در سازمانهای خیریه تا کمکهای ساده و خودجوش به دوستان، همسایگان و نزدیکان را شامل میشود.
«سه هوانگ هان»، دانشمند علوم اجتماعی در دانشگاه تگزاس، میگوید: «نکته خیرهکننده در پژوهش آن است که مزایای شناختی ناشی از کمک به دیگران، فراتر از یک حس خوب زودگذر است. تاثیرات مثبت با تداوم فعالیت در طول زمان انباشته میشوند.»
نقطه بهینه و مکانیسم اثر
مدلسازیهای آماری مطالعه نشان میدهد نقطه بهینه برای بهرهمندی از اثرات مثبت، حدود ۱۰۰ ساعت فعالیت در سال است. محققان بر این باورند که تحریک ذهنی ناشی از حل مسائل دیگران و تعامل اجتماعی مستمر، مانند تمرین ورزشی برای سلولهای عصبی عمل میکند. کمکرسانی به عنوان ضلع سوم مثلث سلامتی، همراه با فعالیت بدنی و دوری از تنهایی معرفی شده است.
بازهی زمانی طلایی برای فعالیتهای خیرخواهانه، بین دو تا چهار ساعت در هفته تخمین زده میشود. گذر از این مرز ممکن است به دلیل فشارهای روانی یا خستگی جسمی، اثر معکوس بگذارد.
کمکهای غیررسمی نیز موثرند
نتایج تحقیق نشان داد که کمک به همسایه یا دوست، همانقدر به حفظ قدرت حافظه و تمرکز کمک میکند که فعالیت در یک موسسه بزرگ. پیر شدن شناختی روندی تجمعی دارد و هرچه فرد در طول سالها نقش یاریگر فعالتری در جامعه داشته باشد، ذخیره عصبی او برای مقابله با زوال عقل در دوران پیری غنیتر خواهد بود.
دکتر هان اشاره میکند: «سالمندانی که ممکن است از سلامت کامل برخوردار نباشند، همچنان میتوانند با ایفای نقشهای حمایتی کوچک، باری از دوش جامعه بردارند. ایجاد فرصتهایی برای این افراد جهت مشارکت در فعالیتهای یاریگرانه، نه تنها به جامعه کمک میکند، بلکه خود این افراد را نیز از خطر انزوای ذهنی و زوال سریع مغز نجات میدهد.»
مطالعه در نشریهی Social Science & Medicine منتشر شده است.
منبع: asriran.com
سلامت