کشف دایناسور ۱۲۵ میلیون ساله با خارهای توخالی؛ ابزار دفاعی شگفتانگیز چیست؟
مروری کوتاه بر خبر
- کشف فسیل فوقالعاده حفظشده یک دایناسور جوان ۱۲۵ میلیون ساله در چین
- نامگذاری گونه جدید به نام «اژدهای خاردار» (Haolong dongi) به افتخار یک دیرینهشناس
- وجود خارهای توخالی و استوانهای شکل روی پوست که یک ویژگی دفاعی منحصر به فرد است
- طول دایناسور جوان ۲.۴۵ متر با نشانههای رشد ناکامل
- احتمال استفاده خارها برای محافظت در برابر شکارچیان کوچک دوره کرتاسه
- حفظ پوست جانور به دلیل شرایط خاص محیطی منطقه لاماگو در چین
فسیل کمنظیر یک دایناسور گیاهخوار جوان با پوست حفظشده، پرده از راز یک مکانیزم دفاعی باستانی برداشته است. این دایناسور ۱۲۵ میلیون ساله که در چین کشف شده، با خارهای توخالی و فلسهای خاص خود، ابزاری منحصر به فرد برای بقا در اختیار داشته است.
کشف یک فسیل استثنایی
در منطقه لاماگو در استان لیائونینگ چین، شرایط خاص محیطی باعث شده تا نه تنها استخوانها، بلکه پوست یک دایناسور نیز به طور فوقالعادهای حفظ شود. تیمی به رهبری جیاندونگ هوانگ از موزه زمینشناسی آنهویی، این فسیل ۱۲۵ میلیون ساله را در سازند ییشیان پیدا کردند و بلافاصله متوجه اهمیت کشف خود شدند.
معرفی «اژدهای خاردار»
گونه جدید کشفشده Haolong dongi نامگذاری شده است. قسمت اول این نام در زبان چینی به معنی «اژدهای خاردار» است و قسمت دوم به افتخار دونگ ژیمینگ، دیرینهشناس برجستهای که در سال ۲۰۲۴ درگذشت، انتخاب شده است. این دایناسور جوان ۲.۴۵ متر طول داشته و مهرههای جوش نخورده آن نشان میدهد هنوز در حال رشد بوده است. تخمین زده میشود گونههای مشابه بالغ میتوانستهاند به طول ۳ تا ۵ متر برسند.
راز خارهای توخالی
مهمترین ویژگی کشف، پوست این دایناسور است که دو نوع فلس و به ویژه خارهایی توخالی و تقریباً استوانهای شکل را نشان میدهد. بیشتر این خارها تنها ۲ تا ۳ میلیمتر طول دارند، اما خارهای بلندتری نیز وجود دارد که بلندترین نمونه حفظشده ۴۴.۲ میلیمتر طول و ۷.۸ میلیمتر عرض در پایه دارد. این خارها آنقدر متفاوت هستند که به نظر میرسد به طور مستقل و نه از اجداد مشترک، تکامل یافتهاند.
کاربرد یک مکانیزم دفاعی
پژوهشگران معتقدند این خارهای توخالی احتمالاً کارکردی دفاعی در برابر شکارچیان دوره کرتاسه داشتهاند. اگرچه این خارها حفاظت غیرقابل نفوذی ایجاد نمیکردند، اما شکار را برای تیرئوپودهای کوچک آن زمان دشوارتر و زمانبرتر میساختند و احتمال موفقیت در بلعیدن طعمه را کاهش میدادند. علاوه بر دفاع، ممکن است این خارها مزیت ثانویهای در حفظ گرما یا حتی حس کردن لرزشهای محیط مانند مارهای امروزی داشتهاند.
منبع: فرارو
اخبار علم و فناوری