چرا شعارهای دانشجویان امروز آکنده از خشم و فحش است؟
یادداشتی در عصر ایران به تحلیل دلایل رواج شعارهای پرخاشگرانه و همراه با فحش در میان دانشجویان پرداخته است. این تحلیل با اشاره به دوازده محور، از ناامیدی اقتصادی و فاصله نسلی تا تأثیر فضای مجازی و ناکارآمدی نهادهای رسمی را بررسی میکند.
ریشههای اقتصادی و نسلی خشم
نویسنده استدلال میکند دانشجوی ۲۵ ساله امروز، دوران اصلاحات را به خاطر ندارد و جمهوری اسلامی را در آیینه ۱۴ سال گذشته ارزیابی میکند؛ دورهای که دلار از ۱۵۰۰ تومان به ۱۵۰ هزار تومان رسیده و قیمت سکه و خودرو از دسترس خارج شده است. از منظر کنشگران سیاسی، چه بسا شماری از آنان سید احمد خاتمی را همان سید محمد خاتمی بدانند یا بین آن دو تفاوتی قائل نباشند.
تاریخنگاری رسمی و بازخورد معکوس
به گفته این تحلیل، هر چه در کتابهای درسی تاریخ مدارس و دروس عمومی دانشگاهها کوشیدند تاریخ مورد نظر خود را القا کنند، نتیجه عکس داد. وقتی به مصدق هم رحم نکردند و شیخ فضلالله نوری را به عنوان یکی از رهبران مشروطه کنار بهبهانی و طباطبایی جا زدند، نسل جدید از مستندهای شبکههایی مانند منوتو بیشتر تأثیر پذیرفت.
تخریب دولتهای گذشته توسط مدعیان درون نظام
نویسنده اشاره میکند مدعیترین مدعیان جمهوری اسلامی هر چه توانستند در تخریب دولتهای هاشمی، خاتمی، روحانی و حتی بخشی از دولت احمدینژاد کوشیدند. به عبارت دیگر، به نام دفاع از نظام، دولتهای جمهوری اسلامی را زیر سؤال بردند و تنها از ۴ سال اول احمدینژاد و سه سال مرحوم ابراهیم رییسی ستایش کردند.
فضای مجازی و بیاثری تریبونهای سنتی
فضای مجازی و شبکههای اجتماعی بیهیچ تردید نگاه و ذائقه همه به ویژه نسل جدید را تغییر داده و صدا و سیما و تریبونهای سنتی را بیاثر کرده است. در واکنش، راهحل فیلترینگ در پیش گرفته شد، غافل از اینکه فیلترینگ تنها قبح استفاده از فیلترشکن را ریخت و ممکن است کاربران را به سمت اینترنت ماهوارهای سوق دهد.
ناامیدی از آینده و نهادهای رسمی
دانشجو آینده میخواهد. در دهه ۶۰ فضای سیاسی باز نبود اما دستکم گرایشهای درون حکومت آزادی عمل داشتند و از نظر شغلی هم دانشجو برای خود آیندهای متصور بود. حالا اکثر دانشجوها امیدی به آینده شغلی ندارند. همچنین، به میزانی که از اثرگذاری انتخابات و صندوق رأی کاسته شد، تمایل به جلوههای اعتراضی دیگر فزونی گرفت.
تحلیل نهایی بر فحش به مثابه تخلیه احساسات
شعارهای پرخاشگرانه و رواج فحش که به گفته نویسنده سابقه نداشته، حالا رو به گسترش است. این امر میتواند ناشی از برهم خوردن تعادل یا از بین رفتن قبح قدما باشد. استیون پینکر در کتاب «پنجرهای به سرشت انسان» یکی از اهداف دشنامگویی را «تخلیه احساسات درباره رخدادهای ناگهانی» میداند.
منبع: Ilna
اخبار سیاسی