وسواس جدایی: آیا ترس از صمیمیت، شما را هم فراری می‌دهد؟

تصمیم‌های ناگهانی برای ترک شغل یا پایان دادن به روابط صمیمی، اغلب نتیجه یک لحظه هیجانی نیستند. روانشناسان معتقدند این رفتارها می‌توانند از الگوهای عاطفی عمیق و تکرارشونده، به ویژه از تجربه اولین جدایی‌ها در زندگی، نشأت بگیرند. این گزارش به بررسی ریشه‌های «وسواس جدایی» و ارائه راهکارهایی برای شکستن این چرخه می‌پردازد.

خط‌های پایانی عاطفی؛ از کجا آغاز می‌شوند؟

ایده‌ای در روانشناسی مطرح است که احساس تجربه شده در نخستین ترک مهم زندگی، مانند ترک خانه والدین، می‌تواند به نوعی خط پایه عاطفی برای جدایی‌های بعدی در شغل و روابط تبدیل شود. برای برخی این تجربه همراه با هیجان و اضطراب است، برای برخی دیگر با ترس و درماندگی، و برای عده‌ای معنای رهایی دارد. با این حال، هیجان رفتن اغلب نشانه‌ای از یک فقدان یا کمبود اساسی در زندگی است. پرسش کلیدی اینجاست: آیا الگویی تکرارشونده در زندگی شما وجود دارد که در مواجهه با احساسات خاص، شما را به آستانه عاطفی برساند و به سمت «رفتن» سوق دهد؟

چهار گام برای شکستن چرخه «وسواس جدایی»

اگر چرخه بریدن‌های ناگهانی و عقب‌نشینی‌های مداوم خسته‌کننده شده، این چهار گام می‌تواند نقطه شروعی برای تغییر باشد:

**گام اول: پذیرش الگوی شخصی**

تغییر از آگاهی آغاز می‌شود. لازم است یک قدم به عقب رفت و تصویر بزرگ‌تر روابط را با نگاهی شفاف‌تر بررسی کرد. با شناسایی تمایل خودکار به «بریدن و رفتن»، می‌توان از تصمیم‌گیری‌های ناخودآگاه جلوگیری و انتخاب‌های آگاهانه‌تری داشت.

**گام دوم: کاهش سرعت**

میل شدید به ترک کردن، اغلب نتیجه فعال شدن واکنش‌های غریزی و قدیمی برای محافظت فوری است. در این مرحله، باید با کم کردن سرعت، مقاومت در برابر تکانه‌های لحظه‌ای و ایجاد مکث برای فکر کردن، به ذهن منطقی فرصت فعال شدن داد.

**گام سوم: تغییر رفتار**

این گام به معنای نگاه گسترده‌تر و بررسی گزینه‌های مختلف، از جمله دیدن نقش خود در رابطه است. به‌جای استعفا یا قطع رابطه، می‌توان گفت‌وگویی بالغ و مسئله‌محور را آغاز کرد. این تلاش نه‌تنها به اصلاح رابطه کمک می‌کند، بلکه به رشد فردی نیز منجر می‌شود.

**گام چهارم: انجام بهترین تلاش ممکن**

پس از توقف رفتارهای خودکار و امتحان کردن گزینه‌های تازه، بخش اصلی مسیر طی شده است. اگر در نهایت تصمیم به رفتن گرفته شود، این انتخاب دیگر برآمده از ترس‌های کهنه نیست، بلکه انتخابی آگاهانه از سوی فردی بالغ است. در این صورت، رفتن می‌تواند پایانی سالم و آغازی تازه باشد.

منبع: فرارو

سلامت