نورعلی برومند؛ استاد نابینایی که چهره‌های موسیقی ایران را پرورش داد

نورعلی برومند، چهره‌ای تأثیرگذار در موسیقی دستگاهی ایران است که با وجود نابینایی، استاد بسیاری از بزرگان موسیقی معاصر ایران شد. تولد او در سال ۱۲۸۵ و درگذشتش در ۳۰ دی ۱۳۵۵ بود، اما میراث هنری او تا امروز پابرجاست.

نابغه‌ای که موسیقی را با گوش جان می‌شنید

نورعلی برومند در تهران متولد شد. او موسیقی را به شکل خودآموز و از ۷ سالگی با نواختن تمبک آغاز کرد. با حمایت پدرش، در ۱۳ سالگی به محضر درویش خان راه یافت و یادگیری موسیقی را زیر نظر این استاد آغاز نمود. در همین مکتب بود که با ابوالحسن صبا آشنا شد و دوستی دیرپایی با وی شکل گرفت. تار و سه‌تار سازهای اصلی او بودند و جوانی‌اش را به یادگیری این سازها مصروف داشت.

سفر به اروپا و رویارویی با دنیای جدید

برومند در ۱۸ سالگی برای ادامه تحصیل به برلین رفت. در آنجا با موسیقی غربی آشنا شد و نواختن پیانو را آغاز کرد. پس از بازگشت کوتاهی به ایران، در ۲۲ سالگی دوباره به آلمان سفر کرد و در این دوره، افزون بر موسیقی، به تحصیل در علوم پزشکی نیز پرداخت.

نابینایی و تولد دوباره یک استاد

روزگار با برومند یار نبود و چند سال پس از بازگشت از آلمان، در ۲۹ سالگی، بینایی خود را از دست داد. این اتفاق مسیر زندگی او را تغییر داد. برومند تصمیم گرفت با بیدار کردن «چشم دل»، عمیق‌تر به موسیقی بپردازد. از این پس، موسیقی برای او حکم نقاشی را پیدا کرد و هر زخمه‌ای رنگی بر بوم وجودش می‌پاشید. او در این دوره به‌صورت جدی به تدریس موسیقی روی آورد.

پرورش‌دهنده ستارگان موسیقی ایران

نورعلی برومند نه‌تنها در ایران، که در بسیاری از کشورهای جهان به تربیت شاگرد پرداخت و نقش بی‌مانندی در معرفی موسیقی ایران به جهان ایفا کرد. شاگردان او چهره‌های شاخص و تأثیرگذار موسیقی ایرانی شدند. از جمله شاگردان سرشناس او می‌توان به اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، محمدرضا لطفی و شهرام ناظری اشاره کرد.

منبع: رکنا

چهره ها