مغز نوزادان از بدو تولد دنیا را دسته‌بندی می‌کند؟

شوک علمی درباره نوزادان

در مطالعه‌ای نادر، عصب‌شناسان با انجام تصویربرداری عملکردی MRI (fMRI) بر بیش از ۱۰۰ نوزاد دو ماهه هوشیار، چگونگی دسته‌بندی اشیای بصری در مغز آن‌ها را بررسی کردند. انجام این تصویربرداری که نیازمند تقریباً ثابت ماندن است، بر روی نوزادان به‌شدت دشوار محسوب می‌شود.

در حالی که نوزادان در دستگاه قرار داشتند، تصاویری از حیوانات، غذا، وسایل خانگی و دیگر اشیای آشنا بالای سرشان نمایش داده شد. کلایونا اودهرتی، عصب‌شناس رشد از دانشگاه استنفورد که این تحقیق را در کالج ترینیتی دوبلین انجام داده، این تجربه را شبیه «IMAX برای نوزادان» توصیف کرد.

چالش در دیدگاه سنتی رشد مغز

تصویربرداری‌ها نشان داد منطقه‌ای از مغز به نام قشر بینایی شکمی، که مسئول شناسایی آنچه می‌بینیم است، از همان الگوی پاسخ‌دهی مشابه بزرگسالان برخوردار است. در هر دو گروه، فعالیت این قشر برای دسته‌های مختلف اشیا متمایز بود. این یافته‌ها که در تاریخ ۲ فوریه در مجله *Nature Neuroscience* گزارش شده، دیدگاه سنتی مبنی بر یادگیری تدریجی مغز برای تمایز قائل شدن بین دسته‌ها را به چالش می‌کشد.

مایکل فرانک، روانشناس شناختی در دانشگاه استنفورد، این یافته را علیه توسعه تدریجی و پایین به بالای نمایه‌های دسته‌بندی بصری دانست و پرسش تحریک‌آمیزی را مطرح کرد: آیا این ساختار نتیجه یادگیری سریع در هشت هفته نخست پس از تولد است یا ذاتی؟

توانایی شگفت‌انگیز در پردازش ریتم

مطالعه دوم نشان می‌دهد نوزادان قابلیت شناختی دیگری نیز در مراحل اولیه رشد دارند. پژوهشگران در مجارستان با پخش قطعات پیانویی باخ برای تقریباً ۵۰ نوزاد تازه متولد شده در حال خواب و ثبت همزمان فعالیت مغزی آن‌ها با EEG دریافتند که مغز نوزادان کمتر از ۴۸ ساعت پس از تولد قادر است الگوهای ریتمیک موسیقی را دنبال کرده و پیش‌بینی کند.

این تیم در تاریخ ۵ فوریه در *PLOS Biology* گزارش داد که با استفاده از یک مدل محاسباتی و پخش نسخه‌های تغییر یافته‌ای از قطعات (که ریتم یا ملودی را دچار اختلال می‌کرد)، به دنبال الگوهای «شگفتی عصبی» در داده‌ها بودند. نتایج نشان داد ریتم تغییر یافته باعث ایجاد شگفتی عصبی شد، در حالی که ملودی بهم‌ریخته نادیده گرفته شد. به عبارت دیگر، مغز نوزادان می‌توانست ضرب‌آهنگ را دنبال کند، اما نه ملودی را.

ریشه توانایی‌ها در دوران جنینی

روبرتا بیانکو، عصب‌شناس و رهبر این مطالعه، دلیل این تمایز را منطقی می‌داند. او توضیح داد: «در رحم، ویژگی‌های ریتمیک از قبل در محیط شنیداری نوزاد غالب هستند. شما ضربان قلب مادر، راه رفتن مادر و اطلاعات ریتمیک دیگر را دریافت می‌کنید.» در مقابل، مایع آمنیوتیک صداهای دقیق ملودی را خفه می‌کند، بنابراین جنین‌ها کمتر در معرض الگوهای ملودی قرار می‌گیرند.

با این حال، ارین هانون، روانشناس از دانشگاه نوادا، لاس‌وگاس، هشدار داد که توانایی ردیابی دوره‌ای موسیقی لزوماً به معنای درک غنی از ضرب‌آهنگ یا متر موسیقی نیست. مطالعات بسیاری نشان می‌دهند کودکان مدت زیادی طول می‌کشد تا در رقص یا حرکت هماهنگ با موسیقی مهارت پیدا کنند.

سبک زندگی