سیوایز جاینت: بزرگترین شی متحرک ساخت بشر چه سرنوشتی پیدا کرد؟

ساخت ابرمخزن نفتی “سیوایز جاینت” با ابعادی خیره‌کننده، نمادی از جاه‌طلبی‌های انسانی در ساخت سازه‌های عظیم بود. این کشتی غول‌پیکر که چندین بار نامش تغییر کرد، پس از دهه‌ها خدمت و یک حادثه در جنگ، از رده خارج شد.

تاریخچه ساخت یک غول دریایی

در دهه ۱۹۷۰ میلادی، استاوروس نیارخوس، میلیاردر و قطب کشتیرانی یونانی، رؤیای ساخت یک نفت‌کش فوق‌العاده بزرگ (ULCC) را در سر داشت. در سال ۱۹۷۹، شرکت کشتی‌سازی سومیوتومو هوی اینداستریز ژاپن کار بر روی این پروژه را آغاز کرد. اما به‌دلیل مشکلات مالی نیارخوس و اختلاف در تحویل، این کشتی پیش از تحویل رسمی با فراز و نشیب‌هایی مواجه شد. در همان سال، سی. وای. تونگ، سرمایه‌دار کشتیرانی مستقر در هنگ‌کنگ و مالک اورینت اوورسیز کانتینر لاین (OOCL)، آن را خریداری و تکمیل کرد. این کشتی نهایتاً در سال ۱۹۸۱ با نام سیوایز جاینت (Seawise Giant) به آب انداخته شد و توسط گینس در سه دسته شامل طولانی‌ترین کشتی، بزرگترین کشتی از نظر ظرفیت حمل و بزرگترین کشتی اسقاط شده، ثبت شده است.

ابعاد باورنکردنی و محدودیت‌های عملیاتی

سیوایز جاینت با طولی معادل ۴۵۸ متر (۱۵۰۴ فوت)، از بلندترین سازه‌های جهان مانند برج‌های پتروناس کوالالامپور (۴۲۴ متر) و ساختمان امپایر استیت منهتن (۴۴۳ متر) نیز بلندتر بود. این کشتی غول‌پیکر دارای یک عرشه به وسعت ۳۳۹,۵۰۰ فوت مربع بود که خدمه برای جابجایی در آن از دوچرخه استفاده می‌کردند. این تانکر نفتی می‌توانست بیش از ۴ میلیون بشکه نفت خام را در ۴۶ مخزن خود حمل کند. از نظر مشخصات فنی، سکان آن ۲۳۰ تن و پروانه‌اش ۵۰ تن وزن داشت؛ همچنین هر یک از حلقه‌های زنجیر لنگر ۳۶ تنی آن از وزن یک خودرو بیشتر بود. این کشتی برای توقف کامل در حالت پربار، به حدود ۹.۶ کیلومتر مسافت نیاز داشت. یکی از بزرگترین چالش‌های سیوایز جاینت، ابعاد عظیم آن بود که مانع از عبور آن از مسیرهای دریایی حیاتی مانند کانال سوئز، کانال پاناما و کانال مانش می‌شد. این محدودیت، آن را مجبور می‌کرد تا مسیر طولانی‌تر و پرهزینه‌تری را از طریق دماغه امید نیک بپیماید.

سرنوشت نهایی در آتش جنگ

در سال ۱۹۸۸ و در اوج جنگ ایران و عراق، این کشتی در تنگه هرمز هدف موشک‌های عراقی قرار گرفت و در آب‌های کم‌عمق غرق شد.

منبع: asriran.com

تکنولوژی