رضا رویگری؛ از سرود ایران ایران تا کمک به سیل‌زدگان؛ پسر مهربان شمیران که بود؟

رضا رویگری، هنرمندی با نقش‌های ماندگار در سینما و تلویزیون و صدای سرود «ایران ایران»، در شمیران متولد و بزرگ شد. دوست نزدیکش، سیدعباس صالحی، از خاطرات کودکی، نقش او در انقلاب، ماجرای ضبط سرود و کمک‌هایش به مردم در سیل تجریش می‌گوید. این گزارش تصویری از زندگی مردمی و متواضع این هنرمند فقید ارائه می‌دهد.

کودکی در دل باغ‌های شمیران

رضا رویگری تنها فرزند خانواده‌ای بود که پدرش، مش‌مجتبی، باغبان بود. او در کوچه کاشف‌السلطنه و در میان باغ‌های پر از اقاقیا و درختان میوه شمیران رشد کرد. سیدعباس صالحی، شمیران‌پژوه و دوست کودکی او، می‌گوید پدرش مردی مومن و ساده بود که بزرگ‌ترین قسمش «به سلام و علیکم قسم» بود. رضا میراث اخلاقی پدر را به ارث برده بود و همیشه دیگران را مقدم بر خود می‌دانست. از کودکی کنجکاو و صاحب صدای خوش بود، در مدرسه قرآن و سرود می‌خواند و صدایش در تکیه‌های شمیران طنین می‌انداخت.

از شعار روی شیروانی‌ها تا سرود ملی

روحیه مردمی و پرجنب‌وجوش رویگری در روزهای انقلاب ۱۳۵۷ نمود بارزی داشت. او همراه دوستانش روی سقف شیروانی خانه‌باغ‌ها می‌رفت و شعار مرگ بر شاه سر می‌داد. صالحی خاطره‌ای از آن روزها تعریف می‌کند: «مادر یکی از دوستان رضا فریاد می‌زد: بیاین پایین و الا با تیر می‌زنندتان!». اما نقطه عطف دیگر، خواندن سرود «ایران ایران» بود. این سرود با آهنگسازی فریدون خشنود و شعر حسین سرفراز، در استودیویی خصوصی حوالی میدان انقلاب به‌صورت مخفیانه ضبط شد. سال‌ها کسی نمی‌دانست خواننده آن کیست، تا اینکه در یک برنامه تلویزیونی، رضا رویگری دوباره آن را اجرا کرد و هویتش فاش شد.

فداکاری در سیل تجریش

سیل تجریش در ۴ مرداد ۱۳۶۶ یکی از فاجعه‌بارترین حوادث طبیعی تهران بود. در میان این بحران، رضا رویگری در اوج شهرت، با عرق‌گیر، زیرشلواری و چکمه، چند روز سرپا ماند تا به سیل‌زدگان کوچه بهار آزادی، محل زندگی‌اش، کمک کند. عباس صالحی می‌گوید: «او رختخواب‌ها و وسایل مردم را جابه‌جا می‌کرد، چای می‌داد و حتی عکسی از همان روزها داریم درحالی‌که به دیوار تکیه داده و خوابش برده است.»

منبع: hamshahrionline.ir

چهره ها