دیوید ممت در «فاوستوس» چه نگاه معاصری به اسطوره فاوست دارد؟
- نمایشنامه «فاوستوس» اثر دیوید ممت، بازخوانی اسطوره فاوست با تمرکز بر منطق معامله و فریب است.
- ممت با زبان موجز و دیالوگمحور خود، دغدغههایش درباره قدرت، آزادی و مسئولیت فردی را بیان میکند.
- «فاوستوس» متنی بازیگرمحور و مینیمال است که بر کشش دیالوگ و تنش روانی تکیه دارد.
مروری کوتاه بر نقد یک نمایشنامه
علی حسنلو، منتقد هنری، در خوانشی از نمایشنامه «فاوستوس» اثر دیوید ممت به تحلیل این اثر و جایگاه ممت در تئاتر معاصر آمریکا پرداخته است. دیوید ممت با خلق آثاری چون «گلنگری گلن�راس» و «بوفالوی آمریکایی» و با سبک گفتاری منحصربهفردش به نام «ممتاسپیک» شناخته میشود؛ سبکی که با جملات نیمهتمام، مکثهای عصبی و دیالوگهای تندوتیز، جهان بیرحم قدرت و پول را به تصویر میکشد.
«فاوستوس»؛ اسطورهای در قالب معامله
نمایشنامه «فاوستوس» که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، اقتباسی معاصر از اسطوره کهن فاوست است. ممت در این اثر، به جای تمرکز بر جلوههای ماورایی، بر سازوکار اغوا و منطق معامله تأکید میکند. فاوست در این روایت، دانشمندی سرخورده است و شیطان، نه یک هیولا، بلکه مذاکرهکنندهای زیرک تصویر شده که میداند چگونه خواستههای پنهان انسان را به قراردادی تبدیل کند. این نگاه، اثر را به تأملی درباره سرمایهداری متأخر نیز بدل میسازد.
زبان، اجرا و reception در ایران
«فاوستوس» متنی بازیگرمحور و مینیمال است که موفقیت آن به کشش دیالوگها و تنش روانی بین شخصیتها وابسته است. این نمایشنامه، مانند دیگر آثار ممت، در ایران با استقبال مخاطبان جدی تئاتر مواجه شده و بارها اجرا شده است. ترجمه شهرام زرگر از این اثر، نقش مهمی در معرفی درست زبان و لحن خاص ممت به مخاطب فارسیزبان ایفا کرده است. ممت در این نمایشنامه پرسشهای بنیادینی درباره آزادی، اختیار و مسئولیت فردی مطرح میکند.
منبع: Isna
سرگرمی