تحریک مغناطیسی شتابیافته؛ درمانی جدید برای افسردگی مقاوم به درمان؟
مروری کوتاه بر خبر
- افسردگی مقاوم به درمان پس از بیپاسخ ماندن حداقل دو روش درمانی استاندارد رخ میدهد.
- یک پژوهش جدید روی ۶۰ زن مبتلا به افسردگی مقاوم، روش تحریک مغناطیسی شتابیافته را بررسی کرده است.
- بیماران در پنج روز، روزانه چهار جلسه ۲۰ دقیقهای تحریک مغناطیسی دریافت کردند.
- یافتهها نشاندهنده کاهش قابل توجه شدت علائم افسردگی پس از این مداخله است.
- این روش از نظر زمانی فشرده و برای بیماران قابل تحمل گزارش شده است.
- پژوهشگران بر نیاز به بررسی پایداری نتایج در بلندمدت تأکید کردهاند.
افسردگی یکی از شایعترین اختلالات روانی در جهان است که بار سنگینی بر نظامهای سلامت و خانوادهها وارد میکند. با این حال، برای بخشی از بیماران، درمانهای استاندارد مؤثر واقع نمیشود که به آن «افسردگی مقاوم به درمان» گفته میشود. پژوهش جدیدی در ایران، اثربخشی یک روش نوین تحریک مغزی را بر کاهش علائم این نوع افسردگی مورد بررسی قرار داده است.
افسردگی مقاوم به درمان چیست؟
بخشی از بیماران مبتلا به افسردگی، حتی پس از طی دورههای کامل دارودرمانی یا رواندرمانی، بهبود قابل توجهی را تجربه نمیکنند. این وضعیت که معمولاً پس از بیپاسخ ماندن دستکم دو روش درمانی استاندارد مطرح میشود، «افسردگی مقاوم به درمان» نامیده میشود. این نوع افسردگی با رنج روانی طولانیمدت، افزایش خطر خودکشی و افت شدید عملکرد همراه است.
جزئیات پژوهش جدید
این پژوهش توسط مریم طالبی، استادیار گروه روانشناسی دانشگاه راه دانش بابل و همکارانش انجام شده و در فصلنامه «مطالعات روانشناختی» دانشگاه الزهرا منتشر شده است. در این مطالعه ۶۰ زن ۱۸ تا ۵۵ ساله مبتلا به افسردگی مقاوم به درمان از یک مرکز درمانی در ساری مشارکت داشتند. بیماران در طول پنج روز متوالی، روزانه چهار جلسه ۲۰ دقیقهای تحریک مغناطیسی شتابیافته دریافت کردند که بین هر جلسه ۳۰ دقیقه فاصله وجود داشت. شدت افسردگی قبل و بعد از مداخله با پرسشنامههای معتبر سنجیده شد.
نتایج امیدوارکننده و محدودیتها
یافتههای این پژوهش نشان داد که روش تحریک مغناطیسی شتابیافته توانسته است بهطور قابل توجهی شدت علائم افسردگی را کاهش دهد. پژوهشگران تأکید کردهاند که این روش علاوه بر اثربخشی، از نظر زمانی فشرده، قابل تحمل و برای بیماران پذیرفتنی بوده است. با این حال، آنها یادآور شدهاند که این مطالعه بر اثرات کوتاهمدت تمرکز داشته و بررسی پایداری نتایج در بلندمدت نیازمند تحقیقات آینده با نمونههای بزرگتر است.
منبع: isna.ir
سلامت