ایران فرهنگی: چرا نسل جوان از تاریخ ۷۰۰۰ ساله خود بیخبر است؟
- یک جامعهشناس با اشاره به حوادث دیماه، از غفلت نهادهای آموزشی و رسانهای از معرفی «ایران فرهنگی» به نسل جوان انتقاد کرده است.
مروری بر هشدار یک جامعهشناس
علی دارابی، در تحلیلی که در روزنامه اطلاعات منتشر شده، با اشاره به ضرورت عبرتآموزی از حوادث گذشته، بر لزوم واکاوی علل و زمینههای این رویدادها و جلوگیری از تکرار آنها تاکید کرده است. او معتقد است این امر باید هم سرلوحه کار مسئولان و هم دغدغه مردم، به ویژه نسل جوان جویای حقیقت باشد.
احترام جوانان به نمادهای ملی
وی به جامعه آماری بازداشتشدگان اشاره کرده که بخش عمده آن را جوانان زیر ۲۵ سال تشکیل میدادند. به گفته او، این جوانان در گفتوگو با متصدیان امنیتی و قضایی، ضمن ابراز خشم و نارضایتی از عملکرد مدیریتی کشور، احترام خود به ایران، استقلال و پرچم را همچون «ناموس و حیثیت» عنوان کرده و متعرضان به این سه مقوله را نکوهش کردهاند.
اقرار به کوتاهی تاریخی نهادهای آموزشی و فرهنگی
دارابی با اشاره به نقش استادان دانشگاه، نظام تعلیم و تربیت، رسانهها، گروههای مرجع و حوزههای علمیه، اعتراف کرده که این نهادها در آشنا کردن نسل جوان با سابقه تمدنی و هویت تاریخی ایران «کمکار» کردهاند. به باور او، نهاد خانواده، جامعه، دین، رسانه و آموزش و پرورش، همه به نوعی در این «کوتاهی تاریخی» مقصرند و نتوانستهاند با مخاطب جوان درباره «ایران فرهنگی» ارتباط برقرار کنند.
عظمت ایران فرهنگی در آینه آمار
او در تعریف «ایران فرهنگی» به ۴۲ کشور مستقل امروزی اشاره کرده که زمانی در قلمرو امپراتوری ایران بودهاند. دارابی میگوید ایران با بیش از ۷۰۰۰ سال پیشینه، کشوری بینظیر از این نظر است. طبق آمار ارائه شده: – بیش از یک میلیون اثر تاریخی شناخته شده در کشور وجود دارد که از سال ۱۳۱۰ تاکنون فقط ۴۳ هزار اثر ثبت شده است. – ایران دارای ۲۳ هزار تپه تاریخی و محوطههایی مانند چغازنبیل، شوش و هگمتانه است. – حدود ۱۴ هزار بنای تاریخی نفیس و منحصر به فرد در کشور وجود دارد. – در ثبت آثار جهانی میراث ملموس و طبیعی با ۲۹ اثر، ایران جزو ده کشور نخست جهان است و با احتساب پروندههای زنجیرهای، بیشترین اثر ثبت شده در یونسکو را دارد. – تا ۶۰ سال آینده نیز آثار تاریخی برای ثبت جهانی در نوبت ذخیره داریم. – در حوزه میراث ناملموس با ۲۷ اثر، رتبه چهارم جهان را داریم.
ضرورت گفتوگو و به رسمیت شناختن چندصدایی
این تحلیلگر با نقل قول از کارل پوپر، فیلسوف بزرگ، بر ضرورت یادگیری گفتوگو بدون خشونت تاکید کرده است. دارابی معتقد است باید «چندصدایی» را به رسمیت شناخت، زیرا خروجی جامعه «تکصدایی»، استبداد، هراس و خشونت است. او همچنین به دعوت قرآن به «تضارب آراء و جدال احسن» اشاره کرده که میتواند فضای نقد و پرسشگری را دگرگون کند.
پرسشهایی بیپاسخ
دارابی در پایان با طرح پرسشهایی انتقادی میپرسد: در نظام رسانهای کشور چه میزان معرفی تاریخ، تمدن و آثار میراث فرهنگی در متن برنامهسازی قرار دارد؟ و سهم بازدید از موزهها و بناهای تاریخی در سبد مصرف فرهنگی جامعه چقدر است؟ او تاکید دارد «حکمرانی آموزشی – فرهنگی و میراث تمدنی» کشور نیازمند دگرگونی اساسی است.
منبع: Ettelaat
اخبار اجتماعی