آینده معماری در تخریب نیست؛ بازآفرینی فضاهای کهنه چگونه شهرها را نجات میدهد؟

مروری کوتاه بر خبر
- راهاندازی ابتکار «بازآفرینی: نفس تازه برای فضاهای کهنه» توسط پلتفرم Buildner.
- تمرکز بر بازاستفاده تطبیقی از بناهای موجود برای همسویی با چالشهای اجتماعی و اقلیمی.
- تبدیل فضاهای حاشیهای، صنعتی متروک و زیرسطحی به مکانهای عمومی و پایدار.
- نمونه موفق: بازآفرینی تدریجی منطقه کینگس کراس لندن با حفظ میراث صنعتی.
- اولویت پایداری، قابلیت اجرا و تأثیر اجتماعی بر محدودیتهای فرمی.
پلتفرم مسابقات معماری Buildner، ابتکار «بازآفرینی: نفس تبه برای فضاهای کهنه» را راهاندازی کرده است. این طرح بر بازاستفاده تطبیقی از بناهای موجود متمرکز است تا آنها را با چالشهای معاصر اجتماعی، اقلیمی و اکولوژیکی همسو کند. رویکرد جدید، پایداری و تأثیر اجتماعی را بر فرم اولویت میدهد و نمونههای موفق جهانی مانند بازآفرینی منطقه کینگس کراس لندن را در بر میگیرد.
رویکرد جدید: نجات فضاهای فراموششده
این ابتکار از معماران و طراحان دعوت کرده تا بدون محدودیت مکانی خاص، بر استراتژیهایی تمرکز کنند که بافت موجود شهری و روستایی را با نیازهای امروز تطبیق میدهد. بسیاری از طرحهای ارائهشده بر فعالسازی فضاهای حاشیهای و بهظاهر بیهویت برای کاربریهای جمعی و سازگار با شرایط آبوهوایی تأکید دارند. این ایدهها مدلهای سنتی توسعه را به چالش کشیده و عملکرد زیستمحیطی را ارتقا میبخشند.

از زمینهای بایر تا بناهای صنعتی متروک
برخی پروژهها به بازتعریف زمینهای حاشیهای با استفاده از عناصر ابتدایی مانند خاک، آجر و گیاهان بومی پرداختهاند. در سوی دیگر، بازخوانی بناهای صنعتی متروک مانند سیلوهای غلات، انبارها و ایستگاههای سوخت قدیمی مورد توجه قرار گرفته است. این سازهها بدون حذف ردپای گذشته، به فضاهای عمومی، فرهنگی و آموزشی تبدیل میشوند و لایههای جدیدی از معنا به آنها افزوده میشود.

پاسخ به نابرابری و چالشهای اقلیمی
پروژههای دیگری با تمرکز بر بافتهای شهری متراکم، به مسئله نابرابری فضایی و آسیبپذیری اقلیمی پرداختهاند. نمونههایی از بازآفرینی فضاهای زیرسطحی یا نیمهمدفون شهری با بهرهگیری از سامانههای جمعآوری آب باران و تولید غذا دیده میشود. این طرحها با جزئیات فنی دقیق، همزمان پاسخگوی چالشهای زیستمحیطی و نیازهای روزمره ساکنان هستند.

نمونه موفق: دگرگونی کینگس کراس لندن
نمونه بارز این رویکرد، بازآفرینی منطقه «کینگس کراس» لندن است. این منطقه که تا دهه ۱۹۹۰ مجموعهای از انبارهای متروکه زغالسنگ و خطوط راهآهن رهاشده بود، با نرخ بالای جرم و فقر اجتماعی مواجه بود. بهجای تخریب گسترده، رویکرد «بازاستفاده تطبیقی» در پیش گرفته شد. انبارهای قدیمی به مراکز فرهنگی-تجاری و سیلوهای صنعتی به پردیس دانشگاه هنر لندن تبدیل شدند. اسکلتهای فلزی و آجرهای تاریخی حفظ و سازههای مدرنی به آنها افزوده شد. همزمان، بامهای سبز و سامانههای جمعآوری آب باران طراحی شدند.

منبع: imna.ir
اخبار اجتماعی