آیا نتانیاهو با مانع‌تراشی، مسیر مذاکرات ایران و آمریکا را مسدود می‌کند؟

روابط واشنگتن و تهران بار دیگر میان دیپلماسی و تهدید نظامی معلق مانده است. دونالد ترامپ فشار را ابزار اقناع می‌بیند، درحالی‌که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، هر توافق محدود به پرونده هسته‌ای را ناکافی می‌داند و خواهان امتیازگیری حداکثری است. این شکاف، مذاکرات را زیر سایه بازدارندگی نظامی قرار داده و خطر تشدید تنش را افزایش داده است.

شکاف پنهان در تعریف «موفقیت»

به گزارش میدل ایست مانیتور، دونالد ترامپ خود را معامله‌گری معرفی می‌کند که گمان می‌برد فشار، به‌طور خودکار به اقناع منتهی می‌شود. در مقابل، بنیامین نتانیاهو هر مذاکره‌ای را تله‌ای بالقوه تلقی می‌کند؛ مگر آنکه ایران به تسلیم کامل تن دهد. تهران خط قرمز خود را مذاکره صرفاً درباره پرونده هسته‌ای اعلام کرده، در تقابل با خواست واشنگتن و تل‌آویو برای گنجاندن برنامه موشکی و نفوذ منطقه‌ای ایران. نگرانی اصلی نتانیاهو این است که ترامپ به یک پیروزی نسبی رضایت دهد.

دیپلماسی زیر سایه تهدید نظامی

تحولات اخیر این شکاف را عمیق‌تر کرده است. ترامپ پس از دیدار با نتانیاهو بر مسیر مذاکره تأکید کرد، اما هم‌زمان واشنگتن حضور نظامی خود در منطقه را با اعزام ناو هواپیمابر یو اس اس آبراهام لینکلن و ناوشکن‌های همراه آن تقویت کرده است. گزارش‌هایی نیز از آماده‌سازی اعزام یک گروه ضربتی دیگر حکایت دارد. این اقدامات این پرسش را برجسته می‌سازد که آیا این مسیر به‌سوی توافق حرکت می‌کند یا صحنه‌آرایی برای تشدید تنش است.

هشدار درباره توهم فروپاشی

مقایسه ایران با عراق یا ونزوئلا ساده‌انگارانه و خطرناک توصیف می‌شود. تحریم‌ها اگرچه ونزوئلا را فرسوده کرد، اما این فرض که فشار اقتصادی به‌تنهایی ایران را به تسلیم وادار می‌کند، نادیده‌گرفتن منطق بقا و قدرت بسیج ملی‌گرایی در برابر فشار خارجی است. ایران کشوری بزرگ‌تر و پیچیده‌تر با ظرفیت‌های متنوع برای واکنش در چندین جبهه ارزیابی می‌شود.

بن‌بست مهندسی‌شده و خطر تشدید تنش

مقام‌های ایرانی پیشنهاد کرده‌اند در صورت لغو کامل تحریم‌ها، اورانیوم ۶۰ درصدی خود را رقیق کنند. اما تل‌آویو از واشنگتن می‌خواهد پیش از ارائه هر امتیازی، عقب‌نشینی هسته‌ای، محدودیت برنامه موشکی و خلع سلاح نیروهای نیابتی را مطالبه کند. این منطق، به جای مذاکره، یک بن‌بست مهندسی‌شده ایجاد می‌کند که جنگ را محتمل‌تر می‌سازد. با اصرار بر گنجاندن همه مؤلفه‌ها در یک بسته، مسیر هر توافق تدریجی بسته می‌شود و تنش دائمی تشدید می‌یابد.

منبع: فرارو

اخبار سیاسی