آیا سخنان تمسخرآمیز یک مقام اقتصادی، لقمه‌جویی از طعمه بحران است؟

سخنان اخیر یکی از مسئولان وزارت اقتصاد که به صورت تمسخرآمیز به عزاداری گروهی از بازماندگان جان‌باختگان پرداخت، با انتقاد تند محمدعلی فیاض‌بخش، روزنامه‌نگار روزنامه اطلاعات، مواجه شده است. او این رفتار را نمونه‌ای تأسف‌بار از نفرت‌پراکنی و نشانه‌ای از یک مشکل ریشه‌دار در بدنه دولت‌ها می‌داند.

تحلیل یک "مرض مزمن"

فیاض‌بخش در یادداشت خود تأکید می‌کند در شرایطی که همه تلاش‌ها باید معطوف به تسکین آلام آسیب‌دیدگان باشد، یک فرد "گمنام اما صاحب‌منصب" چنین سخنان بی‌پروایی بر زبان آورده و در برابر اعتراضات نیز بر درشت‌گویی خود پافشاری کرده است. به باور او، این رویکرد حاکی از آن است که گویی هر کس مدتی بر مسندی می‌نشیند، دیگر به عواقب سخنانش نمی‌اندیشد.

عزل پرسر و صدا، نصب بی‌سر و صدا

نویسنده به خبر تأیید‌نشده‌ای اشاره می‌کند که بر اساس آن، وزیر اقتصاد دستور عزل این فرد و رسیدگی به پیامد سخنانش را داده است. با این حال، او با تکیه بر "تجربه زیسته" هشدار می‌دهد که معمولاً چنین عزل‌هایی با سر و صدا انجام می‌شود، اما انتصاب مجدد فرد در پست‌های دیگر، اغلب به صورت آرام و دور از چشم افکار عمومی صورت می‌گیرد.

فقدان درک از بحران و مسئولیت

از نگاه فیاض‌بخش، چنین صاحبان منصبی فاقد درک همدلی و فهم بحران هستند و در نتیجه حس مسئولیت‌پذیری در قبال پرگویی‌های ناسنجیده نیز ندارند. آنچه باعث می‌شود در اوج شعف ناشی از مقام، بی‌محابا و بدون ملاحظه سخن بگویند، تنها "دوام‌انگاری منصب‌شان" است. او اظهار امیدواری می‌کند که یک مسئول اقتصادی حداقل به اندازه حساسیت منصبش درک داشته باشد، به ویژه آنکه جرقه بحران اخیر، ماهیتی اقتصادی داشت و او نیز به اقتضای سمتش، خواسته یا ناخواسته، در شعله‌ور شدن آن سهم داشته است.

طعمه‌جویان دیررس

نویسنده در پایان با استناد به نظریات جامعه‌شناسی بحران‌های اجتماعی خیابانی یادآور می‌شود که این بحران‌ها در شکل خیابانی خود دوام ندارند. به باور او، مشکل اصلی زمانی است که پس از فرونشستن شکل ظاهری بحران، افرادی با کنار زدن خاکسترها، بار دیگر التهابات را شعله‌ور کنند. فیاض‌بخش چنین افرادی را "طعمه‌جویانی" توصیف می‌کند که دیر رسیده‌اند و از بقایای طعمه‌ها لقمه می‌جویند.

منبع: Ettelaat