کشف دایناسوری با بادبان استخوانی؛ آیا زیبایی بر کارایی پیروز شد؟

کشف فسیل یک دایناسور جدید با بادبانی عظیم روی کمر، نگاه دانشمندان به رفتارهای اجتماعی این موجودات ماقبل تاریخ را تغییر داده است. این ویژگی ظاهری که حرکت را سخت‌تر می‌کرد، احتمالاً تنها برای جذب جفت و نمایش قدرت تکامل یافته بود.

شکارچی استخوان‌ها در موزه

همه چیز با بازبینی استخوان‌های قدیمی در موزه دایناسور ایل آغاز شد. دکتر جرمی لاک‌وود، پزشک بازنشسته‌ای که دوره دکتری می‌گذراند، متوجه مهره‌های کمری غیرعادی و بلندی شد که شبیه دکل کشتی بودند. این فسیل‌ها سال‌ها در موزه خاک می‌خوردند و تصور می‌شد متعلق به گونه‌های شناخته‌شده هستند.

معرفی یک گونه جدید

این دایناسور جدید «ایستیوراخیس مک‌آرتورای» (Istiorachis macarthurae) نام گرفت. نام او به معنای «ستون فقرات بادبانی» است و بخش دوم آن به افتخار الن مک‌آرتور، دریانورد مشهور بریتانیایی انتخاب شده. این گونه از خانواده ایگوانودون‌هاست که با یک بادبان استخوانی و گوشتی متمایز می‌شود.

کاربرد بادبان: یک سیگنال بصری

سوال اصلی دانشمندان درباره کاربرد این ساختار دست‌وپاگیر بود. تیم تحقیق موزه تاریخ طبیعی لندن به این نتیجه رسید که این بادبان یک «سیگنال بصری» برای جلب توجه جفت احتمالی بوده است. این ویژگی رنگین و بزرگ، راهی برای تحت‌تأثیر قرار دادن دیگران و نشان دادن سلامت و قدرت فرد بود، حتی اگر تحرک را دشوارتر می‌کرد.

وقتی تکامل فدای زیبایی می‌شود

دکتر لاک‌وود توضیح می‌دهد که گاهی فرگشت، ویژگی‌های پرزرق‌وبرق را به ویژگی‌های کاربردی ترجیح می‌دهد. این منطق مشابه منطق تکامل دم بزرگ و پرزرق‌وبرق طاووس‌ها است. داشتن چنین بادبانی انرژی زیادی می‌گرفت، اما در رقابت برای جفت‌یابی مزیت محسوب می‌شد.

گنجینه‌های کشف‌نشده موزه‌ها

این کشف نشان می‌دهد موزه‌ها هنوز پر از رازهای کشف‌نشده هستند. در پنج سال گذشته، تنوع دایناسورهای شناسایی‌شده در جزیره وایت به لطف چنین تحقیقاتی چهار برابر شده است. این امر حاکی از پیچیدگی و شلوغی بسیار بیشتر اکوسیستم‌های دوران کرتاسه نسبت به تصورات پیشین است.

منبع: asriran.com

اخبار علم و فناوری