کشتی غرق‌شده چگونه ناو دیگری را هم به قعر دریا کشاند؟

وقتی نام برمودا می‌آید، افسانه مثلث مرموز به ذهن خطور می‌کند. اما واقعیت این آب‌ها از هر افسانه‌ای شگفت‌انگیزتر است. بیش از ۳۰۰ کشتی درهم‌شکسته در این منطقه آرمیده‌اند و آن را به پایتخت کشتی‌های غرق‌شده اقیانوس اطلس تبدیل کرده‌اند. داستان برخی از این غرق‌شدگی‌ها، مانند سرنوشت کشتی «کریستوبال کولون» که باعث غرق شدن کشتی دیگری هم شد، بسیار عجیب است.

جغرافیای مرگبار برمودا

راز تراکم بالای کشتی‌های غرق‌شده در این منطقه به زمین‌شناسی آن برمی‌گردد. مجمع‌الجزایر برمودا در واقع قله یک آتشفشان خاموش است که از اعماق اقیانوس سر برآورده. صخره‌های مرجانی پیرامون آن، که شمالی‌ترین مرجان‌های اقیانوس اطلس هستند، درست زیر سطح آب پنهان‌اند. این دیوارهای نامرئی برای ناخدایان بی‌خبر، تله‌های مرگباری بودند که فرصت واکنش نمی‌دادند.

داستان غم‌انگیز دو کشتی

در سال ۱۹۳۶، کشتی مسافربری مجلل اسپانیایی «کریستوبال کولون» در مسیر نیویورک به آمریکای مرکزی، به دلیل یک خطای ناوبری ساده غرق شد. فانوس دریایی اصلی منطقه برای تعمیرات خاموش بود و ناخدا نور یک دکل مخابراتی را با آن اشتباه گرفت. این کشتی ۱۵۰ متری مستقیم به قلب صخره‌های مرجانی برخورد کرد. اما تراژدی اینجا پایان نیافت. تنها پنج ماه بعد، کشتی باری نروژی «ایریستو» دکل‌های بیرون‌زدۀ «کریستوبال کولون» را دید و تصور کرد کشتی‌ای در حال حرکت است. برای دنبال کردن آن، مسیر خود را تغییر داد و دقیقاً به همان صخره‌های مرگبار برخورد کرد. به این ترتیب، یک کشتی غرق‌شده، عامل نابودی کشتی دیگری شد.

تبدیل فاجعه به زیست‌بوم

طبیعت طی دهه‌ها، این ویرانه‌های فلزی را در آغوش گرفته است. بدنه‌های زنگ‌زده حالا به صخره‌های مصنوعی تبدیل شده‌اند و زیستگاه مرجان‌های بادبزنی، اسفنج‌ها و هزاران گونه ماهی هستند. این پیوند بین تاریخ و اکوسیستم، برمودا را به بهشتی برای پژوهشگران دریایی تبدیل کرده است. گنج واقعی این کشتی‌ها طلا نیست، بلکه داده‌های ارزشمندی درباره مسیرهای تجاری تاریخی، فنون کشتی‌سازی و حتی تغییرات اقلیمی است که از لابه‌لای این ویرانه‌ها استخراج می‌شود.

منبع: Asriran