کدام بیت سعدی با صدای شجریان به “دستنمیرسد که بگیرم عنان دوست” میرسد؟

نکات کلیدی خبر
- محمدرضا شجریان، خواننده موسیقی سنتی ایران با عنوان «خسرو آواز ایران» شناخته میشود.
- او برنده جایزه خداوندگار موسیقی از بنیاد آقاخان و نامزد جایزه گرمی بوده است.
- شعر «دستم نمیرسد که بگیرم عنانِ دوست» از غزلیات سعدی است.
- این شعر با مطلع «ای پیکِ پی خجسته که داری نشانِ دوست» آغاز میشود.
- شعر حالتی عاشقانه و عارفانه با محوریت «دوست» دارد.
- بیت پایانی شعر اشاره به جایگاه بیبدیل معشوق در دل سعدی دارد.
درباره محمدرضا شجریان
محمدرضا شجریان (۱ مهر ۱۳۱۹ – ۱۷ مهر ۱۳۹۹) موسیقیدان و خواننده موسیقی سنتی ایرانی بود. او در میان علاقهمندانش با عنوانهایی چون «استاد آواز ایران» و «خسروِ آواز ایران» شناخته میشود. بسیاری از مردم ایران، شجریان را مهمترین چهره موسیقی ایرانی و یکی از نمادهای فرهنگ و موسیقی ایرانزمین میدانند. او از آوازهای بینالمللی نیز برخوردار بود و موفق به دریافت جایزه خداوندگار موسیقی از بنیاد آقاخان و نامزدی جایزه گرمی شده است.
شعر سعدی با مطلع "ای پیک پی خجسته"
شعر مورد اشاره، غزلی از سعدی شیرازی است که با بیت «ای پیکِ پی خجسته که داری نشانِ دوست / با ما مگو به جز سخنِ دل نشانِ دوست» آغاز میشود. این غزل عاشقانه که با صدای استاد شجریان نیز اجرا شده، به بیان حال و هوای عشق و فراق میپردازد. ابیات این شعر به شرح زیر است:
ای پیکِ پی خجسته که داری نشانِ دوست
با ما مگو به جز سخنِ دل نشانِ دوست
حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بُوَد
یا از دهانِ آن که شنید از دهانِ دوست
ای یارِ آشنا عَلَمِ کاروان کجاست؟
تا سر نهیم بر قدمِ ساربانِ دوست
گر زر فدای دوست کنند اهلِ روزگار
ما سر فدای پای رسالت رسانِ دوست
دردا و حسرتا که عنانم ز دست رفت
دستم نمی رسد که بگیرم عنانِ دوست
رنجورِ عشقِ دوست چنانم که هر که دید
رحمت کند مگر دلِ نامهربانِ دوست
گر دوست بنده را بِکُشَد یا بپرورد
تسلیم از آنِ بنده و فرمان از آنِ دوست
گر آستینِ دوست بیفتد به دستِ من
چندان که زنده ام سرِ من و آستانِ دوست
بی حسرت از جهان نرود هیچ کس به در
الا شهیدِ عشق به تیر از کمانِ دوست
بعد از تو هیچ در دلِ سعدی گذر نکرد
وآن کیست در جهان که بگیرد مکانِ دوست؟
سبک زندگی