چرا نتانیاهو از مذاکرات محدود هستهای با ایران بیخواب شده است؟
مروری کوتاه بر خبر
- یک پایگاه خبری آمریکایی هشدار داده مقایسه ایران با عراق یا ونزوئلا خطای راهبردی خطرناکی است.
- خط قرمز ایران مذاکره صرفاً بر سر پرونده هستهای و عدم طرح موضوع موشکی یا منطقهای است.
- اختلاف آمریکا و اسرائیل بر سر تعریف «موفقیت» از مذاکرات، بحران را پیچیدهتر کرده است.
- واشنگتن همزمان با صحبت از مذاکره، با اعزام ناوگان نظامی به منطقه حضور خود را تقویت کرده است.
- تحلیلها نشان میدهد فشار حداکثری لزوماً به فروپاشی ایران منجر نمیشود و ممکن است انسجام داخلی را افزایش دهد.
پایگاه آمریکایی «میدل ایست مانیتور» در تحلیلی هشدار داده است که مقایسه ایران با عراق سال ۲۰۰۳ یا ونزوئلای تحت تحریم، یک خطای راهبردی خطرناک محسوب میشود که میتواند منطقه را به آستانه بحرانی تازه برساند. این گزارش تأکید دارد تهران نه کشوری در آستانه فروپاشی است و نه هدفی برای یک حمله محدود و بیهزینه. در قلب این تنش، مسیر مذاکرات محدود به پرونده هستهای قرار دارد که به گزارش این پایگاه، نخستوزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، را بیخواب کرده است.
خط قرمز تهران و اختلاف متحدان
تهران بهوضوح خط قرمزی ترسیم کرده است: مذاکرات تنها باید درباره موضوع هستهای باشد و نه برنامه موشکی یا حضور منطقهای ایران. این موضع دقیقاً نقطه اختلاف با واشنگتن و تلآویو است که خواستار گنجاندن این مباحث در مذاکرات هستند. از نگاه نتانیاهو، هر توافق هستهای که موشکهای بالستیک و شبکههای منطقهای ایران را نادیده بگیرد، غیرقابل قبول است. او نگران است که دونالد ترامپ، رئیسجمهور وقت آمریکا، به یک دستاورد نیمبند رضایت دهد. به این ترتیب، مسئله تنها تنش آمریکا و ایران نیست، بلکه شکاف میان آمریکا و اسرائیل بر سر تعریف «موفقیت» از مذاکرات است.
دیپلماسی در سایه تهدید نظامی
تحولات هفتههای گذشته این شکاف و تنش را عمیقتر کرده است. ترامپ پس از دیدار با نتانیاهو از امکان مذاکره سخن گفت، اما همزمان واشنگتن با اعزام ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» و ناوشکنهای همراه به منطقه، حضور نظامی خود را تقویت کرد. گزارشهایی نیز از احتمال اعزام یک گروه ضربت دیگر حکایت دارد. این اقدامات همزمان، این پرسش را برجسته میکند که آیا مسیر فعلی به سوی توافق است یا صحنهآرایی برای تشدید تنش؟ به نظر میرسد مذاکرات تحت سایه سنگین قدرت نظامی پیش میرود.
چرا مقایسه ایران با عراق یا ونزوئلا اشتباه است؟
تحلیل میدل ایست مانیتور تأکید میکند که ایران را نمیتوان با عراق ۲۰۰۳ مقایسه کرد. جنگ عراق با تصور یک راهحل سریع آغاز شد و به فاجعه انجامید. ایران کشوری بزرگتر، پیچیدهتر و با توانایی واکنش در چندین جبهه است و یک حمله به اصطلاح «محدود» به ندرت محدود میماند. از سوی دیگر، ایران ونزوئلا هم نیست. اگرچه تحریمها میتوانند اقتصاد را تضعیف کنند، اما فشار خارجی و ملیگرایی اغلب به انسجام داخلی بیشتر میانجامد. تجربه نشان داده فشار حداکثری ممکن است حکومت را سرسختتر کند، نه آنکه آن را فروبپاشاند.
آینده مبهم و خطر گسترش درگیری
ایران کشوری با ظرفیت واکنش چندلایه ارزیابی میشود و هرگونه محاصره یا حمله محدود میتواند به درگیریای فراتر از تصور اولیه دامن بزند. مشکل اصلی، رویکردی است که در آن یک طرف خواهان گرفتن «همه چیز» پیش از دادن «هر چیز» است. چنین رویکردی مذاکره را به بنبست میکشاند و جنگ را اجتنابناپذیر جلوه میدهد. وقتی هیچ توافقی کافی تلقی نشود، هر دور مذاکره میتواند به شمارش معکوس برای رویارویی بعدی تبدیل شود. نتیجه نهایی این است که اسرائیل شاید آمریکا را به اقدام ترغیب کند، اما تصمیم نهایی درباره انتخاب بین دیپلماسی واقعی یا خطر یک جنگ غیرقابل کنترل، در نهایت بر عهده رهبری آمریکا خواهد بود.
منبع: hamshahrionline.ir
اخبار سیاسی