پیشنهاد یک استاد علوم سیاسی: آیا عذرخواهی از مردم می‌تواند کشور را اصلاح کند؟

مروری کوتاه بر خبر

  • کیومرث اشتریان، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، مفهوم «اشباع اجتماعی» اعتراضات را راه‌حلی برای اصلاح امور می‌داند.
  • او معتقد است مدیریت صبورانه اعتراضات و هدایت آن به سمت اشباع اجتماعی، از خشونت می‌کاهد و به مطالبه مدنی تبدیل می‌شود.
  • اشتریان مداخله خارجی را عاملی برای دشوار کردن مسیر اشباع اجتماعی و افزایش کشته‌ها عنوان می‌کند.
  • به باور وی، اتکای بر تحلیل‌های امنیتی مبتنی بر «فقه سیاسی محاربه و بغی» فرصت اشباع اجتماعی را از بین می‌برد.
  • او جنبش جلیقه‌زردهای فرانسه را نمونه‌ای از رسیدن اعتراضات به «اشباع اجتماعی» بدون براندازی می‌داند.
  • پیشنهاد نهایی اشتریان در «نظریه تغییر» شامل عذرخواهی صادقانه از مردم برای التیام فشار روانی و کاهش هزینه بازگشت اجتماعی است.

مروری بر تحلیل یک استاد دانشگاه

کیومرث اشتریان، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، در تحلیلی به مفهوم «اشباع اجتماعی» اعتراضات پرداخته و آن را نه تنها خطرناک ندانسته، بلکه راهی برای اصلاح امور کشور ارزیابی کرده است. او معتقد است سیستم سیاسی ایران هنوز می‌تواند با تکیه بر حامیان و بلوغ جامعه مدنی، یک «نظریه تغییر» داشته باشد.

اشباع اجتماعی؛ از خشونت تا مطالبه مدنی

به نوشته اشتریان در شرق، «اشباع اجتماعی» به معنای مدیریت صبورانه اعتراضات برای تخلیه تدریجی انرژی خشونت است. این مدیریت هم خشونت سازمان‌یافته را خنثی می‌کند و هم ظرفیت خشونت عمومی را کاهش می‌دهد تا به یک مطالبه مدنی-سیاسی تبدیل شود. او اعتراضات را در همه جای دنیا دارای ظرفیت استهلاک مدنی بالا و رسیدن به اشباع اجتماعی می‌داند.

نقش مداخله خارجی و تحلیل‌های امنیتی

این استاد دانشگاه مداخله آمریکا و اسرائیل را عاملی می‌داند که مسیر اشباع اجتماعی اعتراضات را دشوار و راه کشته‌گیری را هموار کرد. از سوی دیگر، او دیدگاه قضائی-امنیتی مبتنی بر «فقه سیاسی محاربه و بغی» را مانعی برای تحقق اشباع اجتماعی معرفی می‌کند. به باور وی، این نگاه فرصتی تاریخی برای ایدئولوژی‌های رسانه‌ای در گسترش نفرت فراهم می‌آورد.

درس‌هایی از جنبش جلیقه‌زردهای فرانسه

اشتریان جنبش جلیقه‌زردها در فرانسه را مثال می‌زند که ماه‌ها ادامه یافت و با خشونت پلیسی و تلفاتی همراه بود، اما در نهایت به «اشباع» رسید. او توضیح می‌دهد که در سایه آزادی‌های سیاسی و خودآگاهی اجتماعی، این جنبش به یک کارگاه آموزش سیاسی تبدیل شد و نه به یک درگیری خونین و کینه‌توزانه.

پیشنهادها برای یک «نظریه تغییر»

کیومرث اشتریان در پایان، محورهای یک «نظریه تغییر» احتمالی را برمی‌شمارد. از جمله:

منبع: فرارو

اخبار سیاسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
ads