هپاتیت؛ قاتل خاموشی که درمانش متحول شده است؟
مروری کوتاه بر خبر
- هپاتیت التهاب سلولهای کبدی است و میتواند علل ویروسی، دارویی یا خودایمنی داشته باشد.
- برخی انواع هپاتیت مانند A و E از طریق آب و غذای آلوده و برخی مانند B و C از راههای دیگر منتقل میشوند.
- این بیماری اغلب بیعلامت است و ممکن است زمانی تشخیص داده شود که فرد به سیروز کبدی مبتلا شده باشد.
- درمان هپاتیت C با داروهای خوراکی جدید، دوره درمان را به ۳ تا ۶ ماه کاهش و موفقیت را به ۹۵-۱۰۰٪ رسانده است.
- اجرای واکسیناسیون کشوری از سال ۱۳۷۱، شیوع هپاتیت B در ایران را به شکل چشمگیری کاهش داده است.
- برخی افراد ناقل سالم هپاتیت B هستند و میتوانند ویروس را منتقل کنند، بدون آنکه بیماری فعالی داشته باشند.
اعظم تیموری، فوقتخصص گوارش و کبد بالغین، در گفتوگو با ایمنا به تشریح علل، راههای انتقال و وضعیت درمان بیماری هپاتیت پرداخت. وی تأکید کرد این بیماری به دلیل بیعلامت بودن در مراحل اولیه، گاهی «قاتل خاموش» نامیده میشود.
هپاتیت چیست و چگونه منتقل میشود؟
هر عاملی که موجب التهاب سلولهای کبدی شود، در تعریف پزشکی «هپاتیت» محسوب میشود. این التهاب میتواند علل متفاوتی از جمله عوامل ویروسی (مانند هپاتیت A، B، C و D)، مصرف برخی داروها، بیماریهای خودایمنی یا مصرف الکل داشته باشد.
راه انتقال هپاتیتهای A و E عمدتاً از طریق مصرف آب یا مواد غذایی آلوده است. رعایت بهداشت فردی و شستوشوی صحیح دستها به ویژه برای شاغلان در مراکز پرتردد مانند رستورانها در پیشگیری از این نوع حیاتی است.
علائم و خطرات بیماری
در بسیاری از موارد، هپاتیت میتواند بدون علامت باشد و بیمار زمانی متوجه بیماری شود که التهاب کبد پیشرفت کرده و به عوارضی مانند سیروز منجر شده است. شروع بیماری ممکن است با نشانههایی شبیه سرماخوردگی مانند خستگی، ضعف و بیحالی همراه باشد و در ادامه زردی پوست و چشمها ظاهر شود. همه انواع هپاتیت میتوانند خطرناک باشند.
تحول بزرگ در درمان هپاتیت C
تا سالهای گذشته درمان هپاتیت C دشوار و مبتنی بر داروهای تزریقی با دوره درمان طولانی بود. اما از سال ۲۰۱۱ با تأیید نخستین داروهای خوراکی، تحول بزرگی ایجاد شد. این داروها از سال ۲۰۱۷ وارد ایران شدهاند و دوره درمان را به سه تا شش ماه کاهش دادهاند. میزان موفقیت درمان با این داروها بسیار بالا و در حدود ۹۵ تا حتی ۱۰۰ درصد گزارش شده است.
کاهش چشمگیر هپاتیت B با واکسیناسیون
اجرای برنامه واکسیناسیون کشوری از سال ۱۳۷۱ برای تمامی نوزادان، میزان شیوع هپاتیت B در ایران را به شکل چشمگیری کاهش داده است. ایران که در گذشته در گروه کشورهای با شیوع متوسط این بیماری قرار داشت، اکنون جزو کشورهای با شیوع پایین محسوب میشود. تزریق واکسن برای گروههای پرخطر، مانند افرادی که در خانوادهشان فرد مبتلا وجود دارد، ضروری است.
وی خاطرنشان کرد ابتلا به هپاتیت B لزوماً به معنای بیماری فعال نیست و برخی افراد «ناقل سالم» هستند. این افراد میتوانند ویروس را به دیگران منتقل کنند، بنابراین انجام آزمایشهای دورهای و رعایت اصول پیشگیری اهمیت بالایی دارد.
منبع: imna.ir
سلامت