نخبگان باید زخمها را التیام دهند یا تشدید؟ پرسشی از محمدعلی فیاضبخش
مروری کوتاه بر خبر
- محمدعلی فیاضبخش در یادداشتی در روزنامه اطلاعات به نقش نخبگان پرداخت.
- او معتقد است مردم خود در زندگی روزمره، بلد اعتراض و شکایت هستند.
- هنر نخبه، یافتن برونرفت و دادن امید به مردم است، نه تشدید ناامیدی.
- غرولندافزایی بدون پذیرش مسئولیت، طفره از عذاب وجدان یا کلاهبافی از یأس است.
- تا انصاف و آداب توأمان نشوند، چرخه معیوب کاسب و مشتری ادامه دارد.
مروری کوتاه بر یادداشت فیاضبخش
محمدعلی فیاضبخش در یادداشتی در روزنامه اطلاعات به نقش نخبگان فرهنگی و اصلاحگران اجتماعی در شرایط کنونی پرداخته است. او با اشاره به زندگی روزمره مردم در تاکسی، صفها و مترو، تأکید میکند که وظیفه نخبه تشدید زخمها و ناامیدی نیست.
هنر واقعی نخبگی چیست؟
فیاضبخش در این یادداشت استدلال میکند که مردم به خودی خود در بیان اعتراض و ناله «کاربلدتر» هستند. به گفته او، هنر نخبه این نیست که در کوره امیدسوزی و عصبانیتسازی بدمد، بلکه باید مانند یک مربی به فرد مشتخورده، توان و امید دهد و راه برونرفتی از گوشه رینگ زندگی بیابد. او هشدار میدهد که اگر نخبهای بلد کار نیست، حداقل نباید مانعی بر سر راه مردم شود.
از غرولند تا مسئولیتپذیری
نویسنده در بخش دیگری از یادداشت خود، غرولندافزایی بدون پذیرش مسئولیت را نشانه طفره رفتن از عذاب وجدان یا کلاهبافی از یأس میداند. او امروز را روز تبدیل دلمردگی و نومیدی به مسئولیتپذیری مدنی، اخلاقی و عاطفی عنوان میکند. به باور وی، تا زمانی که انصاف و آداب مانند همزادانی توأمان نشوند، چرخه معیوب منتظر ماندن کاسب برای ادب مشتری و مشتری برای انصاف کاسب ادامه خواهد داشت.
پرسش پایانی از مخاطب
فیاضبخش در پایان از مخاطب میپرسد که آیا تصمیم داریم کمی عوض شویم؟ او تأکید میکند که مخاطب این پیام، من، شما و آنها هستیم و همه با هم، و نه در انتظار یکدیگر، باید تغییری ایجاد کنند.
منبع: فرارو
اخبار اجتماعی