قلکهای باستانی رومی: گنج ۴۰ هزار سکهای در فرانسه چگونه کشف شد؟

مروری کوتاه بر خبر
- کشف حدود ۴۰ هزار سکه رومی در دو کوزه سفالی در شهر سنون فرانسه.
- وزن این گنجینه به ترتیب ۳۷ و ۵۰ کیلوگرم بود.
- سکهها بین سالهای ۲۸۰ تا ۳۱۰ میلادی دفن شدهاند.
- تصویر امپراتوران امپراتوری گالیک بر روی برخی سکهها دیده میشود.
- نحوه دفن نشاندهنده استفاده به عنوان پسانداز، نه پنهانسازی اضطراری است.
- این سکونتگاه در قرن چهارم میلادی بر اثر آتشسوزی نابود و رها شد.
باستانشناسان فرانسوی در آستانه یک پروژه ساختمانی در شهر تاریخی سنون، به کشف حیرتانگیزی دست یافتند: دو کوزه سفالی حاوی حدود ۴۰ هزار سکه رومی. این گنجینه که در کف یک خانه باستانی پیدا شده، بیش از آن که یک دفینه پنهان شده در دوران ناامنی باشد، به نظر میرسد نقش یک قلک یا صندوق پسانداز بلندمدت را برای ساکنان آن زمان ایفا میکرده است.
جزئیات یک کشف استثنایی
پژوهشگران موسسه باستانشناسی پیشگیرانه فرانسه (اینراپ) در محوطه یک سکونتگاه متعلق به قرن چهارم میلادی، ابتدا یک کوزه حاوی ۲۳ هزار سکه با وزن ۳۷ کیلوگرم و سپس کوزه دوم با ۱۸ هزار سکه و وزن ۵۰ کیلوگرم را کشف کردند. این ظروف در گودالهایی مهندسیشده در اتاق نشیمن خانه قرار داده شده بودند.

تاریخچه و اهمیت سکهها
تاریخ ضرب سکهها نشان میدهد این گنجینه احتمالاً بین سالهای ۲۸۰ تا ۳۱۰ میلادی دفن شده است. در میان آنها، سکههایی با تصویر امپراتوران ویکتورینوس، تتریکوس یکم و پسرش تتریکوس دوم وجود دارد که بر «امپراتوری گالیک» حکومت میکردند. این حکومت از سال ۲۶۰ تا ۲۷۴ میلادی به طور مستقل بر منطقه گل (فرانسه امروزی) حکمرانی میکرد.
قلک باستانی، نه گنج پنهانی
دهانه کوزهها همسطح با کف خانه و به راحتی قابل دسترسی بود. حتی چند سکه روی لبه یکی از ظروف پیدا شد که نشان میدهد پس از قرارگیری کوزه در گودال، سکهها داخل آن ریخته شدهاند. این شواهد، نظریه استفاده از آنها به عنوان پسانداز را تقویت میکند. این منطقه مسکونی مجهز به ساختمانهای سنگی با گرمایش از کف و کارگاه بود.

نابودی و رها شدن سکونتگاه
در آغاز قرن چهارم میلادی، یک آتشسوزی بزرگ این سکونتگاه را نابود کرد. اگرچه تلاشهایی برای بازسازی صورت گرفت، اما آتشسوزی دوم منجر به رها شدن دائمی منطقه شد. همین متروکه شدن باعث شد این «قلکهای باستانی» دستنخورده و برای قرنها در زیر خاک باقی بمانند.
منبع: برترینها
اخبار اجتماعی