علی باباچاهی؛ شاعری که با «افشانش» از شعر ساختمند فاصله گرفت

علی باباچاهی، شاعر و منتقد ادبی پیشکسوت و عضو کانون نویسندگان ایران، در سن ۹۱ سالگی درگذشت. او که متولد ۱۳۱۲ در بوشهر بود، از چهره‌های تأثیرگذار شعر مدرن ایران به‌شمار می‌رفت و با تعریف شیوه «افشانشی» در شعر، از فرم‌های ساختمند مرسوم فاصله گرفت.

زندگی و فعالیت ادبی

علی باباچاهی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه شیراز به پایان برد. او مدتی به تدریس و ویراستاری پرداخت و دبیر صفحات شعر مجله «آینه» بود. اولین شعرهایش پیش از انقلاب منتشر شد و پس از آن به یکی از چهره‌های اصلی شعر مدرن بدل گشت. باباچاهی در دهه ۷۰ خورشیدی با انتشار آثاری مانند «نم‌نم باران» و «عقل عذابم می‌دهد»، مسیر خود را از دیگر شاعران شعر نو جدا کرد.

شعر «افشانشی»؛ گسستی با پیوست نهان

باباچاهی شیوه شعری خود را «افشانشی» نامید و در توضیح آن گفت: «منظورم از افشانش، نوعی بذرپاشی است… این گسست ظاهری به نوعی پیوست نهان‌نظر دارد». به باور او، در این شیوه، فرم به سبک نیما یوشیج نقش چندانی ندارد و زبان و شکل در جای دیگری غیر از جاهای مقرر قرار می‌گیرند. رنگ‌و‌بوی فضای جنوب ایران در بسیاری از شعرهای او قابل مشاهده است.

آثار و فعالیت‌های دیگر

از جمله دفترهای شعر علی باباچاهی می‌توان به «در بی‌تکیه‌گاهی»، «جان و روشنایی‌های غمناک»، «صدای شن»، «رفته بودم به صید نهنگ» و «پیکاسو در آب‌های خلیج فارس» اشاره کرد. او علاوه بر سرودن شعر، به عنوان منتقد و پژوهشگر نیز فعالیت داشت و آثاری مانند «گزاره‌های منفرد» و «تاریخ ادبیات معاصر ایران» را تألیف کرده بود. برگزاری کارگاه‌های شعر و روزنامه‌نگاری از دیگر فعالیت‌های فرهنگی او محسوب می‌شد.

منبع: Sharghdaily