شهادت هر ۴ روز یک مأمور؛ آیا پلیس قربانی کاستی‌های ساختاری شده است؟

شهادت مأموران پلیس در حین انجام وظیفه، از یک رویداد استثنایی به یک واقعیت تلخ و تکراری تبدیل شده است. آمارها نشان می‌دهد به طور میانگین هر چهار یا پنج روز، یک مأمور جان خود را از دست می‌دهد. این روند، نشان‌دهنده بحرانی ساختاری است که در آن نیروهای انتظامی، با وجود ایستادن در خط مقدم، از پشتوانه‌های لازم برخوردار نیستند. این گزارش به ریشه‌های این بحران و ضرورت تحول در نگاه به امنیت می‌پردازد.

ریشه‌های اجتماعی خشونت علیه پلیس

افزایش خشونت در جامعه را نمی‌توان جدا از بستر اقتصادی و اجتماعی تحلیل کرد. هشدارهای جامعه‌شناسان درباره پیامدهای بی‌توجهی به معیشت مردم، گسترش فقر، حاشیه‌نشینی و بی‌عدالتی، امروز به شکل خشم انباشته و رشد جرائم خشن خود را نشان می‌دهد. در این فضا، پلیس به عنوان نخستین نهاد درگیر، هزینه نهایی کاستی‌های سایر حوزه‌های سیاست‌گذاری را می‌پردازد. فشارهای اقتصادی مستقیماً به صحنه خیابان منتقل شده و مأموران را در معرض تهدیدات پیچیده‌تری قرار می‌دهد.

کمبود تجهیزات و آموزش در خط مقدم

توان عملیاتی پلیس متناسب با رشد و پیچیدگی تهدیدها افزایش نیافته است. در مناطق پرخطر کشور مانند استان‌های کرمان و سیستان و بلوچستان، نیروها گاه با تهدیدات سازمان‌یافته و مسلح روبرو هستند. استفاده از خودروهای فرسوده و تجهیزات ناکافی، نه تنها کارآمدی را کاهش می‌دهد، بلکه جان مأموران را به خطر می‌اندازد. فقدان جلیقه‌های استاندارد ضدگلوله نمادی از این کمبودهاست. از سوی دیگر، آموزش نیروها نیز با تحولات دنیای امروز، از جرائم سایبری تا شبکه‌های قاچاق، همگام نیست.

ضرورت تحول از شعار به برنامه عملی

دفاع واقعی از بدنه انتظامی، مستلزم ارتقای امنیت از سطح شعار به سطح برنامه و سرمایه‌گذاری است. این امر یک مطالبه ملی محسوب می‌شود. تجهیز به فناوری‌های نوین مانند دوربین‌های هوشمند و سامانه‌های تحلیل داده، دیگر یک انتخاب لوکس نیست بلکه ضرورتی حیاتی است. همچنین توجه به سلامت روان نیروهایی که مستمراً با خشونت و صحنه‌های دلخراش مواجهند، از طریق تقویت سازوکارهای حمایتی و مشاوره‌ای، ضروری به نظر می‌رسد. شفافیت در تخصیص بودجه برای نوسازی تجهیزات و ایمنی نیروها نیز گام دیگری برای جلب اعتماد عمومی و ایجاد امنیت پایدار است.

منبع: asriran.com

اخبار اجتماعی