سورِ سوگ: آیینهای غریب سوگواری در دیماه ۱۴۰۴ چه بود؟
آیینهای سوگواری در ایران ریشه در تاریخ کهنی دارد که شناختهشدهترین نمونه آن، سوگ سیاوش است. این آیینهای جمعی، معمولاً با گریه و شیون همراه است تا به بازماندگان در پذیرش فقدان و بازگشت تدریجی به زندگی کمک کند. با این حال، وقایع دیماه ۱۴۰۴ گونهای کاملاً متفاوت و بیسابقه از سوگ را به نمایش گذاشت.
سوگ سیاوش و سنتهای دیرینه
سوگ سیاوش یا سیاووشان، به عنوان نخستین سند ثبتشده سوگواری در فرهنگ ایران شناخته میشود. این آیینها بهصورت جمعی برگزار میشوند و نقش تسلیبخشی برای بازماندگان را ایفا میکنند. گریه و زاری بخشی از فرآیند باورپذیری از دست دادن عزیز و بازگشت آرام زندگی به روال عادی است، هرچند در مواجهه با فقدانهای ناگهانی و دردناک، این روند به سادگی صورت نمیگیرد.
ظهور یک سوگ غریب در دیماه ۱۴۰۴
در وقایع تلخ دیماه ۱۴۰۴، جامعه با پدیدهای نو و بیسابقه در فرهنگ سوگ ایران روبهرو شد. در این واقعه، بسیاری از سوگواران به جای شیون و زاری، بر مزار عزیزان خود پایکوبی و دستافشانی کردند. این صحنهها که به "سورِ سوگ" تعبیر شد، بیانگر داغی ابدی و فراموشناشدنی بود که التیامی برای آن متصور نیست. پدران، مادران و خانوادهها ضیافتی بر امیدها و آرزوهای از دست رفته برپا کردند.
زخمی بر جان شاهدان
تماشای این آیین غریب سوگواری برای شاهدان، به معنای واقعی کلمه جانکاه توصیف شده و زخمی عمیع بر پیکره جامعه نهاد. این تجربه دردآور، ضربهای تلخ و فراموشیناپذیر به حساب میآید. در این میان، جملهای که بارها تکرار شده اما به کلیشه تبدیل نمیشود، این است: «ما دیگر آدمهای پیش از دیماه نخواهیم شد».
منبع: Sharghdaily
اخبار اجتماعی