اوتیسم در دختران کمتر تشخیص داده می‌شود؟ سوگیری سیستماتیک در معیارهای تشخیصی

پژوهشی جدید در سوئد با تحلیل داده‌های ۲.۷ میلیون نفر نشان می‌دهد تفاوت جنسیتی در میزان شیوع اوتیسم بسیار کمتر از تصورات پیشین است. با این حال، سوگیری در سیستم تشخیص منجر به شناسایی کمتر و دیرهنگام دختران شده است.

جزئیات یافته‌های پژوهش

پژوهشگران موسسه کارولینسکا در سوئد دریافتند هرچند احتمال دریافت تشخیص اوتیسم در بزرگسالی برای زنان و مردان تقریباً برابر است، در دوران کودکی، این احتمال برای پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران است. بر اساس این مطالعه که در نشریه BMJ منتشر شده، میانگین سن تشخیص در پسران ۱۳.۱ سال و در دختران ۱۵.۹ سال است.

کارولاین فایف، نویسنده ارشد این مطالعه، می‌گوید: «یافته‌های ما نشان می‌دهد تفاوت جنسیتی در میزان شیوع اوتیسم بسیار کمتر از چیزی است که پیش‌تر تصور می‌شد و این به دلیل کمتر یا دیرتر تشخیص‌داده‌شدن زنان و دختران توسط سیستم سلامت است.»

علت: سوگیری در تشخیص

متخصصان معتقدند این شکاف ناشی از سوگیری سیستماتیک در فرآیند تشخیص است. معیارهای تشخیصی عمدتاً بر اساس الگوهای رفتاری پسران (مانند علایق بسیار محدود یا تکانشگری) طراحی شده‌اند و ممکن است نشانه‌های ظریف‌تر در دختران را نادیده بگیرند. دختران اوتیستیک بیشتر رفتارهای خود را پنهان یا استتار می‌کنند.

آن کری، مدافع حقوق بیماران، در تفسیری بر این مقاله می‌نویسد: «این سوگیری‌ها باعث شده‌اند شانس تشخیص اوتیسم برای یک دختر، پیش از ۱۰ سالگی، به کمتر از یک‌سوم کاهش یابد؛ در نتیجه، بسیاری از آنان ابتدا به اشتباه با اختلالاتی مانند اختلالات خلقی یا شخصیتی تشخیص داده می‌شوند.»

پیامدهای خطرناک تشخیص دیرهنگام

تشخیص نادرست یا تأخیر در تشخیص اوتیسم در دختران می‌تواند پیامدهایی جدی در پی داشته باشد. جودیت براون از انجمن ملی اوتیسم بریتانیا می‌گوید: «زنان اوتیستیک ممکن است به دلیل نبود حمایت و خستگی ناشی از پنهان‌کردن علایم، دچار مشکلات سلامت روانی مضاعفی مانند اضطراب و افسردگی شوند.»

نگرانی از فوریت بهداشت عمومی و پاسخ نهادها

کانِر دیویدسون از خدمات تشخیص اوتیسم لیدز، به فهرست‌های انتظار طولانی برای ارزیابی اوتیسم در کودکان و بزرگسالان اشاره کرده و دسترسی به‌موقع به ارزیابی را حیاتی می‌داند.

جولانتا لاسوتا از مؤسسه خیریه Ambitious about Autism نیز تأکید می‌کند: «دختران اوتیستیک تجربیاتی متفاوت از پسران دارند و به مدت بسیار طولانی از دید سیستم سلامت پنهان مانده‌اند. محرومیت از حمایت حیاتی در برخی موارد آنان را به مرز بحران روانی کشانده است.»

درخواست برای ایجاد تحول

پژوهشگران و نهادهای حامی خواستار بازنگری در ابزارها و معیارهای تشخیصی، افزایش آگاهی متخصصان سلامت روان و انطباق خدمات حمایتی با نیازهای رو به رشد زنان و دختران اوتیستیک هستند. هدف نهایی کنار گذاشتن کلیشه‌های منسوخ برای جلوگیری از محرومیت افراد از تشخیص و حمایت لازم به دلیل جنسیت است.

منبع: رکنا

سلامت