آیا مذاکرات مسقط به شکست پروژه مهار حداکثری ایران انجامید؟

مروری کوتاه بر تحولات مذاکرات

نخستین دور مذاکرات اخیر در مسقط، برخلاف انتظارات واشنگتن، به صحنه‌ای برای عقب‌نشینی آمریکا از راهبرد مهار حداکثری ایران تبدیل شد. این عقب‌نشینی هم در روند مذاکرات و هم در اظهارات صریح دونالد ترامپ پس از پایان دور اول گفت‌وگوها مشهود بود؛ جایی که رئیس‌جمهور آمریکا ناچار شد دامنه مذاکرات را صرفاً به پرونده هسته‌ای محدود اعلام کند. این تغییر موضع، به‌منزله نخستین شکست عملی پروژه مهار حداکثری در این مذاکرات تلقی می‌شود.

خطوط قرمز غیرقابل مذاکره ایران

در مقابل، جمهوری اسلامی ایران در همان دور نخست، با صراحت خطوط قرمز خود را مشخص کرد. اصل غنی‌سازی به‌عنوان دستاوردی بومی و علمی و مخالفت قاطع با خروج حدود ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده ۶۰ درصدی از کشور، دو رکن اصلی این مواضع بودند. این موضع‌گیری نشان داد که مذاکرات حتی در پرونده هسته‌ای نیز کاملاً در چارچوب اصول تثبیت‌شده جمهوری اسلامی پیش می‌رود.

ناکامی دیپلماسی تهدید و نقش قدرت نظامی

طرف آمریکایی در این دور از گفت‌وگوها تلاش کرد از کلیدواژه «دیپلماسی زیر فشار جنگ» استفاده کند، اما نتیجه معکوس شد. واقعیت آن است که تضمین هرگونه امتیاز در مذاکرات کنونی، قدرت سخت و بازدارندگی نظامی ایران است. تأکید مقامات بر منطقه‌ای شدن هر جنگ تحمیلی نشان می‌دهد که همزمان با دیپلماسی، دست ایران روی ماشه است و این قدرت، پشتوانه اصلی میز مذاکره محسوب می‌شود.

کنترل روایت و مواضع منطقه‌ای

نکته مهم دیگر، کنترل روایت مذاکرات است. در مذاکرات مسقط، ابتکار روایت‌گری در اختیار طرف ایرانی قرار گرفت و همین امر، سکوت و سردرگمی رسانه‌ها و مقامات غربی را رقم زد. در حوزه منطقه‌ای نیز، ایران تأکید دارد که حمایت از مقاومت، یک پیوند ماهوی و راهبردی است و دستاورد تبدیل «محور مقاومت» به «منظومه مقاومت» هرگز پای میز مذاکره نخواهد رفت.

منبع: mashreghnews.ir

اخبار سیاسی